Verleden week was het de Zondag van De Goede Herder en Roepingenzondag. Vandaag gaat het over de roeping van de diakens. Het is een speciale roeping tot navolging.
Eucharistieviering in de parochiefederatie H. Laurentius (RRM), in de kerk van de de HH. Laurentius en Elisabeth (Kathedraal), zondag 3 mei, om 11.00 uur (gezinszondag), door plebaan Michel Hagen. A.M.D.G. – I.H.S.
Preek: A2026TMP05A
Lezingen
E.L: Handelingen 6,1-7
Psalm: Ps. 33 (32), 1-2, 4-5, 18-19
T.L: 1 Petrus 2, 4-9
All. Vers. Johannes 14, 6
EV: Johannes 14, 1-12
Homilie
De lezingen van vandaag sluiten mooi aan bij afgelopen zondag, bij roepingenzondag. Vandaag mogen we aandacht schenken aan de bijzondere roeping van diaken. Juist in dit bisdom, in deze stad Rotterdam en in deze kathedraal, met diaken Laurentius als patroon. In dit 70 jarig jubileum van ons Bisdom, staat Laurentius extra in de belangstelling. Het beeldje dat hier op de Laurentiusstaf bij het altaar staat, is het origineel van de beeldjes die als een estafette door het bisdom gaan en van de kleine beeldjes die te koop zijn.
Diaken Laurentius als inspiratiebron. Maar laten we eerst kijken hoe het allemaal begon. In het Jodendom kenden ze de offerpriesters van de tempel, zij brachten wierookoffers en de brand- en slachtoffers, er was de hogepriester, er waren de oudsten (in het Grieks presbyteroi). Verder waren er de schriftgeleerden, de Farizeeën, de Sadduceeën en Herodianen. Ook zag je in de tijd van Jezus nog de zeloten, sicariërs en Essenen. Maar … geen diakens.
Wat eerder ook niet bestond in het Jodendom dat was het apostelambt. Dat was door Jezus Zelf ingesteld. Je kunt zeggen dat de bisschoppen de rechtstreekse opvolgers zijn van de apostelen. De priesters als kring rond de bisschop staan in de lijn van de oudsten in Jodendom, de presbyteroi, en daar kwam dus nu een nieuw ambt bij, het diaconaat. En zo is het nog steeds.
Het diaconaat is uit nood geboren, dat hoorden we in de eerste lezing. Het nam zoveel tijd dat de apostelen niet meer aan hun eerste taak toekwamen, de verkondiging. Het betekent dat diaconie, charitas, ondersteuning van de armen, bij de taken van de apostelen en dus ook bij die van de bisschoppen hoort. De bisschoppen kunnen deze taak wel delegeren aan de diakens, maar het blijft ook hun verantwoordelijkheid. Het betekent dat dat diaconie in de volgorde wel na de verkondiging komt, maar je zou het kunnen zien als het tweede gebod, gelijk aan het eerste. Zo belangrijk is diaconie.
Diaken Laurentius gedenken wij in dit jubileumjaar om zijn inzet voor de Kerk op meerdere terreinen. Natuurlijk eerst zijn diaconale werk. Zijn zorg voor de armen, eten, een dak boven het hoofd, een omgeving binnen de geloofsgemeenschap waarin ze thuis kunnen komen, waarin ze niet worden behandeld als minderwaardig maar als echte leden van de Kerk, ja, meer nog, hen laten weten dat God hen bemint, want Jezus is zelf arm geworden om ons een andere rijkdom te kunnen schenken, die van Gods liefde door het geloof.
Met zijn diaconale inzet was Laurentius dus ook meteen actief in de gemeenschapsopbouw, hij bracht mensen samen. Heel duidelijk is dat als hij de armen meeneemt naar het koninklijk paleis om de keizer te laten weten dat zij de echte schatten van de Kerk zijn. Dat was niet zozeer om de keizer te bespotten, maar veeleer de echte boodschap van het Evangelie. Diaconie en Gemeenschapsopbouw horen bij elkaar.
Maar daaromheen was Laurentius ook actief binnen de liturgie, hij assisteerde paus Sixtus II bij de liturgie, toen verraders binnendrongen en de paus gevangen lieten nemen. Voor Laurentius horen het dienstwerk in de liturgie en het dienstwerk voor de armen bij elkaar. In beide situaties is het een dienstwerk aan Christus, is het Christus dienen. Dat geldt niet alleen voor diaken Laurentius en de diakens in onze tijd, het geldt uiteindelijk voor ieder van ons. Hier in de Kerk komen wij op zondag en ook op andere dagen, niet alleen omdat we het nodig hebben voor onszelf, maar ook als Godsdienst, als dienst aan God, eer aan God. Het is een antwoord op Gods uitnodiging, door dat te doen waartoe Jezus ons oproept als Hij zegt: “Blijft dit doen om mij te gedenken”. Het wordt concreet in onze dienst aan elkaar, in onze inzet voor de ander, in de mantelzorg, bij een vriendendienst, in vrijwilligerswerk, burenhulp, inzet voor school of de vereniging, wanneer we dat doen vanuit ons geloof, wordt de dienst aan de naaste een echte dienst aan Christus.
Laurentius was behalve in de diaconie en de liturgie ook actief in de verkondiging, bij het onderricht, de catechese, in een leerhuis, in de studie van het geloof. Naast lichamelijk voedsel zorgde hij dus ook voor geestelijk voedsel. Maar de volgorde van zijn taken zijn aanvullend aan die van de bisschop. Bij de bisschop staat de verkondiging op de eerste plaats, bij de diaken staat de diaconie op de eerste plaats. Wanneer de diaken in de liturgie de verkondiging verzorgt in de homilie, dan gaat het erom dat hij Gods barmhartigheid die hij buiten in de wereld verkondigt in diaconale daden, in de kerk verkondigt met het woord. Hij verkondigt Gods barmhartigheid en liefde waardoor hij ons aanzet om dit ook zelf in de praktijk te brengen.
Laurentius is een inspiratiebron op alle terreinen van ons Kerk-zijn, in diaconie en gemeenschapsopbouw, in liturgie, verkondiging en catechese. Toch mogen we een speciaal punt niet vergeten. Zijn marteldood. Want in zijn dood omwille van Christus, komt alles nog één keer bij elkaar. Hij weigerde de goederen die voor de armen bestemd waren aan de keizer te geven. Dat kostte hem zijn leven. In zijn sterven volgde Hij Christus na die als hogepriester zijn leven gaf voor de redding van de wereld. Dit is de liturgie van het leven in zijn meest radicale en uiterste vorm, zo volgt Laurentius Jezus na en maakt van zijn sterven de hoogste liturgie. En door stand te houden liet Laurentius zien dat wat hij verkondigd had, werkelijk waar is, dat hij meende wat hij zei. Dat zijn liefde voor Christus en de Kerk boven zijn eigen leven uitsteeg. Het is een uitnodiging aan ons, een stimulans, om ook zelf in de praktijk van ons leven, consequent te zijn en in daden van geloof, hoop en liefde, in liturgie en diaconie, in woord en daad, Jezus en de naaste te dienen. Amen.
Voorbede
Wij bidden tot God die ons in Christus roept en uitzendt.
Wij bidden voor de Kerk, dat alle christenen zich hun roeping en zending bewust mogen zijn; wij bidden met name om roepingen tot het diaconaat als een bijzondere roeping om in het dienstwerk voor Kerk en wereld, Christus na te volgen. (Laat ons [zingend] bidden.)
Wij bidden voor onze wereld; wij sluiten ons aan bij de intentie van paus Leo, dat alle mensen die invloed hebben op de vredesprocessen zich onvermoeid en vindingrijk blijven inzetten voor vrede en eenheid, voor vrijheid van godsdienst en bescherming van de zwaksten. (Laat ons [zingend] bidden.)
Wij bidden voor onze parochie en onze parochiekernen, om Gods hulp, dat we er in slagen in ons leven het juiste evenwicht te vinden tussen werk en familie, tussen Kerk en wereld, tussen privétijd en aandacht voor de naaste, dat we groeien in geloof, hoop en liefde. (Laat ons [zingend] bidden.)
Wij bidden voor gezinnen; voor echtparen en alleenstaanden, voor ouders en grootouders, kinderen en kleinkinderen, dat jong en oud elkaar stimuleren om in Jezus de inspiratie te vinden voor de weg die wij gaan, voor onze kijk op de wereld en onze houding in het leven. (Laat ons [zingend] bidden.)
Intenties