Wijsheid, Heilige Geest, volharding, trouw, consequentheid en verstandigheid. Al worden ze niet allemaal genoemd, we komen ze tegen in de lezingen van vandaag.
Eucharistieviering in de parochie van de federatie H. Laurentius (RRM), in de kerk van: De H. Liduina (Hillegersberg) en De HH. Laurentius en Elisabeth (kathedraal), zondag 7 september 2025, om 09.30 en 11.00 uur, door plebaan Michel Hagen. A.M.D.G. – I.H.S.
Preek: C2025DHJ23C
Lezingen
E.L: Wijsheid 9, 13-18b
Psalm: Ps. 90 (89) 3-4, 5-6, 72-73, 74 en 77
T.L: Filémon 9b-10. 12-17
All: Johannes 8, 12
EV: Lucas 14, 25-33
Homilie
Een nieuw seizoen met nieuwe kansen en vandaag zelfs twee nieuwe heiligen. Alles komt een beetje bij elkaar. Om 10.00 uur begint/begon de viering met de heiligverklaring van Pier Giorgio Frassati & Carlo Acutis door paus Leo. Ik zet ze in deze volgorde: Eerst Pier Giorgio Frassati en dan Carlo Acutis, want Pier leefde bijna 100 jaar eerder dan Carlo. Iemand zei laatst dat hij het jammer vond dat er veel aandacht naar Carlo Acutis gaat, zodat Pier wat in de schaduw komt te staan. Maar weest gerust, er is tussen heiligen geen concurrentie. Het werkt andersom. De aandacht voor Carlo brengt mensen ook bij Pier. Het is ook geen toeval dat ze samen worden heiligverklaard. Er is veel overeenkomst. Pier wordt uiteindelijk maar 24 jaar. Carlo wordt niet ouder dan 15.
Pier Giorgio Frassati is in Turijn geboren op 6 april 1901 en gestorven op 4 juli 1925, dit jaar dus 100 jaar geleden. Hij was een Italiaanse student, sociaal activist en leken-dominicaan. Pier werd door paus Johannes Paulus II de ‘Man van de Acht Zaligsprekingen’ genoemd en hij is een patroonheilige voor katholieke jongeren, studenten en bergbeklimmers.
Beiden komen ze uit een welgestelde familie. Dat is interessant, want we kennen het verhaal van de rijke jongeling die door Jezus werd geroepen alles te verkopen, aan de armen te geven en Hem te volgen. Maar die jongeman ging bedroefd weg, hij was te rijk. Pier en Carlo hebben het heel goed thuis, maar ze zijn getroffen door de mensen in moeilijkheden, en willen hen helpen. Ze geven wat ze hebben, zowel Pier als Carlo deden dat al jong, het zat al vroeg in hun hart. Pier gaf een keer zijn schoenen weg aan een arm kind en hij huilde toen zijn vader weigerde een arme, dronken man te helpen.
Deze twee lijken ook op elkaar in het geloof. Als school en werk het toelieten, ontvingen ze dagelijks de Communie en waren ze actief. De Communie, het verbonden zijn met Jezus, gaf hen kracht, inspireerde hen, maakte hen creatief om iets te doen. Pier sloot zich aan bij de Maria-congregatie en het Apostolaat van het Gebed. Hij zette zich volop in voor zieken en behoeftigen. Hij werd lid van de Sint-Vincentius-vereniging, hielp weeskinderen en soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. Carlo gaf extra aandacht aan daklozen, hij begon aan een website over Eucharistische wonderen en hielp anderen met de opbouw van hun website en hielp ook klasgenoten waar hij kon.
Grappig is dat ze allebei wel degelijk intelligent zijn, maar toch niet uitblinken in hun schoolprestaties. Ze hadden goede resultaten in de vakken over godsdienst, maar verder sprongen ze er niet uit. Het waren dus gewone jongens met gemiddelde resultaten. Vanaf het begin hadden ze meer interesse in hun verbinding en inspiratiebron Jezus en de Eucharistie als een krachtig middel om die verbondenheid te voeden en anderen te helpen.
Pier was ouder dan Carlo, hij hield van kunst, muziek en literatuur. Door te lezen over Catharina van Siena, besloot hij lid te worden van de Derde Orde van de Dominicanen. Pier kwam ook actief op voor z’n geloof; hij deed soms mee met demonstraties als het geloof bedreigd werd.
Waar de twee ook op elkaar lijken is dat Pier kort voordat hij zijn diploma zou halen polio kreeg, waarschijnlijk opgelopen bij de zieken die hij verzorgde. Hij stierf op 24-jarige leeftijd. Zijn begrafenis werd bijgewoond door een grote groep armen en behoeftigen die hij in het geheim had geholpen en die voor zijn familie onbekend waren. Carlo kreeg acute leukemie en stierf in korte tijd op 15-jarige leeftijd. Ook bij zijn begrafenis verschenen daklozen en mensen die hij vriendschap had betoond, onbekend voor ouders en familieleden.
In de eerste lezing van vandaag stelt het boek Wijsheid ons de vraag: “Wie van de mensen kan Gods plan doorgronden, wie ontdekken wat de Heer wil?” <Ja Heer, wie zou uw wil kunnen kennen, als Gij ons niet het inzicht geeft, en uw Heilige Geest niet van boven zendt? Zo alleen kunnen wij mensen op aarde rechte wegen gaan, leren wij kennen wat U welgevallig is, en worden wij door uw wijsheid gered>. Wij hebben Gods wijsheid nodig om Gods wil te kennen.
Paulus in de tweede lezing schrikt er niet voor terug om zijn vrienden en mede-gelovigen te wijzen op de consequentie van hun geloof. Hij spoort ze aan een weggelopen slaaf, die christen is geworden, te vergeven en weer terug te ontvangen; om hem niet meer te zien als slaaf, maar als vrije medechristen. Paulus is consequent in zijn geloof en roept ook anderen op consequent te zijn.
In Pier en Carlo zien we dat twee jonge mensen het woord van Jezus in het Evangelie van vandaag hebben aangenomen en waargemaakt. “Als iemand naar Mij toekomt, die vader en moeder, vrouw en kinderen, broers en zusters, ja zelfs het eigen leven niet haat, kan hij mijn leerling niet zijn. Als iemand z’n kruis niet draagt en Mij volgt kan hij mijn leerling niet zijn”. Je eigen leven evangelisch haten is geen ziekelijke zelfhaat; het betekent het besef dat als jouw egoïsme, jouw eigenbelang, jouw rijkdom, jouw passie, je weghouden van God en de naaste, dat je dat krachtig moet aanpakken. Want doe je dat niet met kracht, inzet en overtuiging, dan lukt het niet Jezus na te volgen.
Vandaag hebben we twee voorbeelden van jonge mensen die dat serieus hebben genomen. Vanuit de hemel mogen ze ons allen, jong en oud, helpen, moedig de weg met Jezus te gaan, gevoed door de Eucharistie en door de handen uit de mouwen te steken voor de naaste, voor de samenleving, voor de Kerk, ja ook voor de politiek, overal waar dat nodig is. Amen.
Voorbede
God roept ons op zijn Zoon te volgen, vragen wij om de genade die we daarvoor nodig hebben.
Wij bidden voor alle gelovigen en bijzonder voor de jongeren; we vragen om de wijsheid van de Heilige Geest, om troost en sterkte bij moeilijkheden, verstand en inzicht bij alles wat we ondernemen, we vragen om de geest van kennis, van ontzag en liefde voor Gods Naam. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor de samenleving, voor alle politiek-verantwoordelijken, dat zij eerbied voor het menselijk leven voorrang geven boven verkiezingswinst. Wij bidden voor bescherming van de vrijheid van godsdienst en eredienst, vrijheid van spreken en denken, vrijheid van publicatie en vereniging. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze parochie en onze parochiekernen, om de innerlijke vrijheid die we nodig hebben om Jezus te volgen, om onderscheiding wat Gods wil is in ons leven, wij vragen de genade en de hulp om Gods wil met vreugde aan te nemen en te volbrengen. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor gezinnen; voor alleenstaanden en echtparen, ouders en grootouders, kinderen en kleinkinderen; we bidden voor de projecten die weer gaan beginnen, op school en in de Kerk, een nieuwe studie of nieuwe baan, dat we in alles wat we doen voorrang geven aan geloof, hoop en liefde. (Laat ons [zingend] bidden):
Intenties