Navolging van Jezus betekent aandacht en zorg bieden aan de arme, aan de naaste, aan de mens in nood.
Eucharistieviering in de parochie van de federatie H. Laurentius (RRM), in de kerk van: De H. Liduina (Hillegersberg) en de parochie van de HH. Laurentius en Elisabeth (kathedraal), zondag 28 september, om 09.30 en 11.00 uur, door plebaan Michel Hagen. A.M.D.G. – I.H.S.
Preek: C2025DHJ26C
Lezingen
E.L.: Amos 6, 1 a. 4-7
Ps.: Ps. 146 (145) 7, 8-9a, 9bc-10
T.L.: 1 Timóteus 6, 11-16
All.: Johannes 6, 64b en 69b
Ev.: Lucas 16, 19-31
Homilie
Dit weekend eindigt de vredesweek. We hopen we dat vrede in de wereld iets dichterbij gekomen is. Misschien is het voor ons nog niet zichtbaar, maar we hopen dat God ons gebed hoort en verhoort. Paus Leo heeft nogmaals opgeroepen te blijven bidden om vrede.
Op 7 oktober vieren we het feest van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans. Dit feest herinnert ons aan de overwinning in de Slag bij Lepanto op die dag, 7 oktober in het jaar 1571. Paus Pius V had de gelovigen, burgers en militairen, opgeroepen de Rozenkrans te bidden ter ere van de Heilige Maagd Maria, om zo hulp te vragen in deze strijd tegen de Ottomanen. De maand oktober is door dit feest de Rozenkransmaand geworden.
Wat stond er op het spel bij die slag bij Lepanto? We moeten nuchter zijn. Natuurlijk ging het om de handel op de Middellandse Zee. Het eiland Cyprus was een belangrijke plek voor die handel. Maar voor de paus was het geloof uiteindelijk belangrijker. Deze overwinning zag hij niet zozeer als een militair kunststukje, maar veel meer als Gods hulp op voorspraak van Maria. Zijn vrees was dat als ze die slag zouden verliezen, het christendom verder in de verdrukking zou komen.
Nu, anno 2025 heeft Paus Leo aan alle gelovigen gevraagd om in de maand oktober, de rozenkransmaand, dagelijks de rozenkrans te bidden voor de vrede en opnieuw de voorspraak van Maria af te smeken. Daarmee zegt hij eigenlijk dat er een nieuwe veldslag gaande is. Hij sluit zich daarmee aan bij wat paus Franciscus in 2015, nu tien jaar geleden, al benoemd heeft. Paus Franciscus noemde al de gewapende conflicten wereldwijd een Derde Wereldoorlog in stukjes en beetjes. Iedere keer een stukje, dan hier, dan daar. Inmiddels zijn de christenen wereldwijd de meest vervolgde groep.
Het leven is een strijd tussen goed en kwaad. Wij mensen staan hoe dan ook in die strijd. Het is een strijd in ons eigen hart, maar ook een strijd die in de wereld zichtbaar wordt. In de Paulusbrief aan de Efeziërs lezen we daarover bijzondere woorden (6, 10-18): “… zoekt uw kracht bij de Heer en zijn almacht. Legt de wapenrusting Gods aan om te kunnen standhouden tegen de listen van de duivel. Want onze strijd gaat niet tegen vlees en bloed maar tegen de heerschappijen, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van deze duisternis, tegen de boze geesten in de hemelen. Grijpt daarom naar de wapenrusting Gods; dan kunt ge weerstand bieden … en staande blijven, strijdend tot het einde. Staat dan, uw lendenen omgord met de waarheid, bekleed met het harnas der gerechtigheid, de voeten geschoeid met ijver voor het evangelie van de vrede. Hanteert daarbij het grote schild van het geloof, waarmee gij alle brandende pijlen van de boze kunt doven. Neemt ook de helm van het heil en het zwaard van de Geest, dat is, het woord Gods. Bidt en smeekt in de Geest bij elke gelegenheid en op allerlei wijze. Houdt daartoe nachtwaken, waarbij gij met volharding God smeekt voor alle heiligen”.
In onze tijd zouden we zeggen dat de echte strijd dus gaat over de waarheid van Christus, een strijd tegen ideologieën, tegen nepnieuws, tegen ophitserij, tegen onverdraagzaamheid, tegen egoïsme, tegen de cultuur van de dood, tegen een wereld die alleen bekommerd is om eigen welvaart, eigen gelijk en eigen macht.
Paulus laat ons vandaag in de tweede lezing aan Timoteüs weten waar we dan naar moeten streven. Hij zegt het: “Streef naar gerechtigheid, godsvrucht, geloof, liefde, volharding, zachtmoedigheid. Strijd de goede strijd van het geloof, grijp het eeuwige leven”.
Jezus is hierin heel duidelijk. Wanneer ons leven meer lijkt op dat van de rijke man die Lazarus op de stoep laat creperen, dan kunnen we ons niet beroepen op Gods barmhartigheid, aangezien we zelf niet barmhartig zijn geweest. Dat geldt ook voor vergeving. Zijn wij niet bereid anderen te vergeven, dan kunnen we geen beroep doen op Gods vergeving. Deze parabel over de rijke en de arme Lazarus op zijn stoep, is niet alleen van toepassing op toen en op individuen. Het is ook het Rijke Westen tegenover allerlei gebieden waar mensen onder de armoedegrens leven.
Juist met het oog op de komende verkiezingen moeten we hierover nadenken. Waar gaat het echt om? Volgen wij Christus, of laten we ons meenemen in de holle frasen van de demagogen? Wat doen politieke partijen met het respect voor het menselijk leven? Wat doen ze voor de armen? Wat doen ze voor de landen die op de armoedegrens leven? Hoe behandelen ze vluchtelingen? Heeft mijn geloof invloed op mijn politieke keuzes, spreekt mijn geweten mee in de keuzes die ik maak?
In de eerste lezing windt de profeet Amos er geen doekjes om: “Wee, de zorgelozen in Sion, de zelfverzekerden op Samaria’s berg. Zij … strekken zich uit op hun rustbanken; zij eten de lammeren van de kudde op …, verzinnen liederen bij het getokkel van de harp, en … drinken wijn uit brede schalen … maar Jozefs ondergang interesseert hen niet.
Paus Leo vraagt om gebed, dat we de rozenkransmaand daarvoor benutten. De wereld heeft bekering nodig en ook wijzelf hebben dagelijks bekering nodig. Die strijd begint in ons eigen hart. Met Gods hulp kunnen we die winnen. Dan kunnen we zelf vredebrengers in een wereld die snakt naar vrede. Amen.
Voorbede
Wij bidden tot God, onze barmhartige Vader.
Wij bidden voor de Kerk, dat zij altijd oog mag hebben voor de armen, de zieken, de daklozen, de hongeren en de naakten, dat het Woord en het Voorbeeld van Jezus alle gelovigen inspireert, bemoedigt en aanzet tot daadwerkelijke naastenliefde. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden om vrede, in het klein en in het groot, wij bidden voor regeringsleiders dat zij niet handel en winst voorop stellen, niet uit angst reageren, maar het welzijn van alle mensen voorop stellen; dat zij moedig de weg van dialoog en onderhandeling inzetten om vrede te bereiken. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze parochie en onze parochiekernen, voor onze diaconie, voor de Charitas instelling ‘het PCI’ en voor de charitas-werkgroepen, wij vragen om vindingrijkheid, betrokkenheid, wijsheid en tact, om hen die in de knel zijn geraakt te kunnen helpen. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor gezinnen; voor alleenstaanden en echtparen, ouders en grootouders, kinderen en kleinkinderen; dat we de jongeren helpen te groeien in dienstbare naastenliefde. Voor de Actie 40-days for Life, om een kentering in het denken over het menselijk leven in de moederschoot dat erkenning en bescherming verdient. (Laat ons [zingend] bidden):
Intenties