100 jaar deze mooie Liduinakerk hier in Hillegersberg. We denken terug aan de bouw in 1925. We denken aan de inwijding, de kerkwijding, we denken aan de patrones Liduina en we denken aan de toekomst.
Eucharistieviering in de parochies van de federatie H. Laurentius (RRM), in de kerk van de H. Liduina (Hillegersberg), zondag 6 juli, om 09.30 uur, door plebaan Michel Hagen. A.M.D.G. – I.H.S.
Preek: C2025DHJ14CL100
Lezingen
E.L: Ez. 43, 1-2.4-7a
Psalm: 119, 12. 16. 34-35. 105
T.L: Hebr. 12, 18-19.22-24
All. Vers. Johannes 14, 6
EV: Lc. 19, 1-10
Homilie
100 jaar, maar als u rondkijkt, dan denkt u, dit is toch geen 100 jaar oud. Dat klopt, maar als u naar de pastorie gaat en naar het H. Hartbeeld voor de pastorie, dan denkt u ineens, ja dit kan wel uit 1925 stammen.
In 1925 werd een eerste kerkje gebouwd, hier in Hillegersberg omdat de Sint-Hildegardiskerk in Rotterdam Noord te klein was geworden. Er was behoefte aan een eigen kerk hier in Hillegersberg. Het kerkje hield het midden tussen een noodkerkje en een permanente kerk. Maar na de oorlog was er toch behoefte aan uitbreiding en in 1955 werd het kerkje uit 1925 afgebroken en werd deze kerk gebouwd. Dat is nu dus 70 jaar geleden. Wie de kerk aan de Baumannlaan kent, ziet meteen een overeenkomst. Die werd in 1953 door hetzelfde architectenbureau gebouwd.
Een jaar later werd de Sint Liduina school hiernaast gebouwd. De vraag waarom voor de kerk, voor de school en voor het bejaardentehuis de H. Liduina als patroon gekozen is, kan ik zo snel niet beantwoorden, behalve dat in die jaren de Liduina verering sterk was gegroeid.
1925 is natuurlijk een bijzonder jaar. Het was net als nu een heilig jaar, een jubeljaar, maar het bevond zich ook in het interbellum, de periode tussen de eerste en de tweede wereldoorlog in. Het is de tijd waarin de katholieke emancipatie nog sterk in ontwikkeling is en de verzuiling overal zichtbaar is. De achterstelling van de katholieken in de samenleving die met de Reformatie was begonnen, werd stap voor stap ingehaald.
Een eigen parochie en een eigen parochiekerk gaf de katholieken in 1925 in Hillegersberg een sterke impuls. Een jaar later de katholieke lagere school ernaast in 1926 en weer vijf jaar later in 1931 Huize Liduina als verzorgingshuis bij de Parochie gerund door de Zusters Franciscanessen van de Onbevlekte Ontvangenis van de Heilige Moeder Gods.
We kunnen naar die tijd kijken en zeggen, ach ja, het Rijke Roomse Leven. We kunnen er negatief naar kijken en het afdoen als uiterlijkheid en cultuurkerk, gedomineerd door sociale controle. Maar daarmee doen we de inzet en het geloof van onze voorouders in Hillegersberg erg tekort. Zij hebben grote financiële offers gebracht en wilden een samenleving opbouwen waar de christelijke waarden, het voorbeeld van Christus, de katholieke moraal en de naastenliefde de fundamenten van zouden vormen.
Dat brengt ons bij de lezingen van vandaag. Die horen bij de liturgie voor kerkwijding. Een parochie die wordt opgericht, een kerk wordt gebouwd en ingewijd. Het gebouw is niet alleen praktisch, een huis waar je als parochie samenkomt en viert, het is ook symbolisch. De profeet Ezechiël hoort de stem van een engel: ”Mensenkind, dit is de plaats van mijn troon en de plaats van mijn voetzolen, de plaats waar Ik wil wonen onder de kinderen van Israël, voor altijd!”
De Hebreeënbrief zegt: Jullie zijn genaderd tot God, de rechter van allen, en tot de geesten der rechtvaardigen die de voleinding bereikt hebben, tot Jezus, de middelaar van een Nieuw Verbond”. En in het Evangelie zegt Jezus: “Zacheüs, kom vlug naar beneden, want vandaag moet Ik in uw huis te gast zijn”.
Een huis waarin wij in Gods aanwezigheid verblijven, waar Jezus in ons midden komt, waar hij ons uitnodigt aan zijn maaltijd, waar Gods Woord klinkt en we ons verdiepen in de betekenis, waar wij gevoed worden met het Brood uit de Hemel, de Communie, waar we bij het begin van ons leven het doopsel ontvangen, waar we Eerste Communie vieren, het Vormsel, het huwelijk, de ziekenzalving en waar we het sacrament van verzoening kunnen ontvangen.
In die zin is Liduina een mooie patrones. Zij leefde meer en meer van de Communie in haar leven. Naarmate ze gewoon voedsel minder verdroeg, werd de Communie steeds belangrijker. Zij wist haar ziek zijn aan God op te dragen en te groeien in verbondenheid met Jezus. In haar visioenen met haar engelbewaarder kreeg ze inzicht in het Evangelie en het land waar Jezus leefde. Ze werd een voorbeeld voor de jeugd omdat ze op twaalfjarige leeftijd ziek werd. Ze werd een voorbeeld voor de zieken, omdat ze geholpen door haar pastoor als geestelijk leidsman in staat werd haar ziek-zijn een plek te geven in haar verbondenheid met Jezus. Ze werd een voorbeeld voor volwassenen, omdat zij ziek in bed is staat was bezoekers te ontvangen en met haar woord en gebed te ondersteunen. Ja zelfs haar beursje, haar portemonnee werd een symbool van haar vrijgevigheid, want op een of andere manier was er altijd genoeg in om anderen te helpen.
Er is daarom veel om aan terug te denken en veel om te vieren. Toch staan wij weer, net als 100 jaar geleden in een belangrijke tijd. Toen was er de katholieke emancipatie, de achterstelling die eeuwenlang had geheerst moest overwonnen worden. Nu leven we in een tijd waarin de ideologie van de wereld dominant is, waarin we een nieuwe emancipatie nodig hebben. Niet op de manier van toen, maar door terugkeer naar Christus, naar her Evangelie, naar het geloof en de moed van de eerste Christenen die in een heidense omgeving standhielden en het geloof beleefden en doorgaven. De bouw van de Bernadettekerk in Schiebroek mag daar een hoopvol teken van zijn, een teken dat we doorgaan, steeds opnieuw, met nieuwe moed, met geloof, hoop en liefde, als pelgrims van hoop voor de volgende 100 jaar. Amen.
Voorbede
Wij bidden op voorspraak van de H. Liduina.
Wij bidden voor de katholieke geloofsgemeenschappen van Hillegersberg, voor de Bernadetteparochie, dat we de moed en de kracht hebben die onze voorouders hebben getoond toen zij deze kerk hebben gebouwd, wij bidden dat we hoopvol de toekomst tegemoet gaan. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze wereld, dat vluchtelingen en hulpverlening niet worden gecriminaliseerd, dat de schuld niet bij de zwakken wordt gelegd. Bidden wij om een beter politiek klimaat en meer naastenliefde in onze samenleving. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze parochie en onze parochiekernen, dat we bewust kiezen voor eenvoud en soberheid en zo het Evangelie in de praktijk brengen, dat we levende stenen durven zijn voor de geestelijke tempel waar God verblijf houdt, dat we Jezus navolgen in het dagelijks leven. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor gezinnen; voor alleenstaanden en echtparen, ouders en grootouders, kinderen en kleinkinderen, we bidden dat we met Gods hulp de gelovige idealen waar onze voorouders zich voor hebben ingespannen, weten door te geven aan de volgende generaties. (Laat ons [zingend] bidden):
Intenties