Op deze vijftiende zondag door het jaar horen we de bekende gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Jezus daagt ons uit na te denken wat dit voor ons betekent anno 2025.
Eucharistieviering in de parochies van de Federatie H. Laurentius (RRM), in de kerk van de HH. Laurentius en Elisabeth (Kathedraal), zondag 13 juli 2025, om 11.00 uur, door plebaan Michel Hagen. A.M.D.G. – I.H.S.
Preek: C2025DHJ15C
Lezingen
E.L: Deuteronomium 30, 10-14
Psalm: 69 (68) 14 en 17, 30-31, 33-34, 36ab en 37
T.L: Kolossenzen 1, 15-20
All. Vers. Johannes 74, 23
EV: Lucas 10, 25-37
Homilie
Dit jaar willen wij als parochie onze diaconie versterken. Wij hebben al enige jaren geen echte werkgroep diaconie meer. Onze penningmeester Sherida heeft toegezegd dat als zij stopt met het penningmeesterschap, zij bereid is daar haar schouders onder te zetten.
Diaconie; wat is dat? Je kunt diaconie heel beperkt zien en heel breed. Wij hebben in onze federatie een PCI, dat is de Parochiële Charitas Instelling. Lang geleden heette dat het armenfonds. Het geld dat daarvoor gecollecteerd en gespaard is, wordt ingezet om mensen die het moeilijk hebben te helpen.
Maar om die mensen te begeleiden, naar ze te luisteren, met ze mee te denken, te zien wat de overheid of andere instellingen voor hen kunnen doen, daarvoor heb je mensen nodig, een werkgroep, een diaconale werkgroep of charitas werkgroep. Sherida zal daar vanuit het bestuur aan gaan werken, maar wij hier, de parochianen moeten meedenken en sommigen van u die daarvoor de geschiktheid hebben, mogen zich melden en onderzoeken of zo’n werkgroep iets voor u is.
Tot nu spreek ik over diaconie vanuit de parochie gezien. Maar diaconie gebeurt veel breder. Het Evangelie biedt ons een voorbeeld van de diaconie op de straat. Een slachtoffer op de weg of de stoep. Loop je, fiets je, rijd je voorbij of stop je? Stap je af, kijk je of je iets kunt doen, of ga je vlug verder?
Diaconie, dienstbaarheid, hulpvaardigheid, het is iets voor het dagelijks leven. Als je nadenkt over dagelijkse voorbeelden. Dan kom ik uit bij mensen thuis: bij mantelzorg, zorg voor een familielid, een buur of vriend die ziek of hulpbehoevend is. Maar ook gewoon luisteren, er voor iemand zijn, tijd maken, emotionele steun bieden, beschikbaar zijn.
Ik las onlangs over Take Care BNB (takecarebnb.org). We kennen allemaal wel de “Air BNB”, die particuliere gastenverblijven als alternatief voor een hotel. Amsterdam zit er vol mee. Maar “Take Care BNB” is gastvrijheid bieden en iemand in huis nemen die tijdelijk geen woonruimte heeft, het is vluchtelingen tijdelijk in eigen huis opvangen.
Zo is er de diaconie in de brede samenleving. Dan denk ik aan helpen bij de zusters van Moeder Teresa, vrijwilligerswerk bij voedselbanken, hulp bij daklozenopvang zoals bij de Pauluskerk, vluchtelingenhulp of inzet voor kledinginzamelingen. Als christenen zouden we vooraan mogen lopen bij initiatieven als buurtmaaltijden, ontmoetingsmomenten of klusdiensten voor ouderen.
Als katholieken zijn we niet zo gewend om te protesteren, om vooraan te lopen bij protestacties voor sociale rechtvaardigheid, voor bescherming van de menselijke waardigheid bij het ongeboren leven en in ouderdom. Toch mogen we als gelovigen ons meer inzetten voor het bestrijden van allerlei vormen van onrechtvaardigheid.
Bij die naaste hoort tegenwoordig in zekere zin ook de natuur, omdat de natuur invloed heeft op zoveel mensen, met name de zwakkeren en de armen. Paus Leo heeft een viering gehouden voor de ecologie, behoud van de natuur. Paus Franciscus heeft met zijn encycliek Laudato ‘Si opgeroepen om duurzaam te leven, rekening te houden met de gevolgen die onze keuzes hebben voor anderen op aarde. We mogen eerlijke handel ondersteunen en kiezen voor producten die ethisch worden geproduceerd. Dat is allemaal gewoon katholiek, christelijk, het is evangelie, dienstbaarheid, diaconie in de breedste opvatting.
Eigenlijk zou iedere parochie als gemeenschap een diaconale parochie mogen en moeten zijn. Maar dieper betekent dit dat elke christen, individueel, elke katholiek een diaconaal mens moet zijn. Dat is navolging van Jezus, gehoor geven aan zijn oproep vandaag in het verhaal van de barmhartige Samaritaan.
Diaconie gebeurt overal, op de werkvloer als je oog hebt voor collega’s in nood, als je bijdraagt aan rechtvaardige besluitvorming of zorgzaam en onbevooroordeeld leiding geef. Het is er bij ondersteuning op school, bij aandacht voor kinderen die het thuis moeilijk hebben, als je hulp biedt bij leerproblemen, of gewoon present bent, aanwezig bent.
Jezus wil onze ogen openen om te zien wie er langs de kant ligt: De Samaritaan zag en keek niet weg, hij voelde mee met het slachtoffer en handelde voortvarend. Wie ligt er langs de kant? Wie staat aan de kant? Wie is er aan de kant gezet? Diaconie begint met niet wegkijken, ook in de parochie, thuis, op straat, op school, in de sport en in de werkkring. De Samaritaan overwon klassenverschil, verschil in afkomst, religie en cultuur. Wat hij had,
gebruikte hij, hij was vindingrijk met zijn olie en wijn. Hij ging ook verder, het bleef niet bij dat ene moment, hij betaalde ook voor de dagen erna.
Wij willen een werkgroep diaconie opzetten. Dat doen we rustig aan, deelnemen aan zo’n werkgroep kost tijd, inzet, meedenken en dan op een goed moment de handen uit de mouwen steken. Dan is vorming en toerusting nodig. Er zijn privacy regels, het vraagt geduld en wijsheid, voorzichtigheid en betrouwbaarheid.
Heb je er de kwaliteiten voor? Wil je Jezus daadwerkelijk navolgen, met de voeten in de klei? Echte diaconie is navolging van Jezus, heel concreet. Amen.
Voorbede
Bidden wij tot God die ons barmhartigheid leert.
Wij bidden voor de Kerk, voor de diaconale werkgroepen en PCI’s, om zegen over hun werk, wij bidden ook dat elke gelovige zich meer bewust mag worden van Gods grote barmhartigheid; dat ieder groeit in die barmhartige houding die Jezus ons heeft voorgeleefd. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden op voorspraak van de martelaren van Gorkum voor onze samenleving, om een houding van vergevingsgezindheid, mildheid en geduld, die zo nodig is om bevolkingen, landen en culturen een nieuwe kans op vrede en herstel te geven. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze parochie, dat ieder van ons tijd neemt om zich te verdiepen in de radicale barmhartigheid van Christus, zijn zelfgave en dienstbaarheid; dat we door Gods genade gesterkt als zijn leerlingen ook zelf groeien in dienstbare liefde. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor gezinnen; voor alleenstaanden en echtparen, ouders en grootouders, kinderen en kleinkinderen, dat de barmhartige liefde van God ons helpt in onze families een goed leefklimaat te scheppen voor groot en klein, voor jong en oud. (Laat ons [zingend] bidden):
Intenties