We vieren Kerstmis. We staan klaar om de Heer te ontvangen want het moment van de geboorte van Christus is gekomen. Vier weken hebben we ons voorbereid, het paars wijkt nu voor het wit, het donker wijkt voor het licht. Zo kunnen wij het gebed om ontferming bidden want God is met ons, Immanuel.
Eucharistieviering in de parochiefederatie H. Laurentius (RRM), in de kerken van de H. Hildegardis (Rotterdam Noord) en de HH. Laurentius en Elisabeth (Kathedraal), Kerstavond 24 en Kerstochtend 25 december 2024, om 20.30 en 11.00 uur, door plebaan Michel Hagen. A.M.D.G. – I.H.S.
Preek: C2025KERSTNACHT1C/KERSTDAG1C
Lezingen
E.L: Jesaja 9, 1-3, 5-6
Psalm: Ps. 96 (95), 1-2a, 2b-3, 19 -12, 13
T.L: Titus 2, 11-14
All: Lc. 2, 10-11
EV: Lucas 2, 1-14
Homilie
Hoop. Waar hoopt u op? Hebt u de hoop verloren? Durft u nog te hopen? En waar hoopt u dan op? Herstel van uw gezondheid. Een betere baan? Helderheid over uw roeping? Een ander huis? Een date waar toekomst in zit? Waar hoopt u op.
Met Kerstmis 2024 opent paus Franciscus het genadejaar 2025, een heilig jaar als een jaar van hoop. Hij heeft het de titel meegegeven: “Pelgrims van hoop” en daar een bul aan gewijd. Hij schrijft over de hoop, een heilig jaar vol van hoop, hoop die niet teleurstelt, hoop die doet leven. Daarover wil ik het vandaag met u hebben.
Pelgrims van hoop. Waarheen is een pelgrim van hoop onderweg? Wat is die weg van hoop? En hoe zit het met hoop en geduld?
Eeuwen voor de geboorte van Jezus schreef de profeet Jesaja deze woorden: “Een Kind is ons geboren, een Zoon werd ons geschonken; Hem wordt de macht op de schouders gelegd en men noemt Hem: Wonderbare Raadsman, Goddelijke Held, Eeuwige Vader, Vredevorst”. Jesaja schreef dit 750 jaar voor de geboorte van Christus. Hoe lang hebben mensen moeten wachten? Eeuwenlang hebben mensen de hoop bewaard, de hoop op een Verlosser, de hoop dat God redding brengt, de hoop op vrede, vreugde en leven.
Er is een verschil tussen de hoop die de regeringen en die de NAVO ons voorhouden en de hoop die de Kerk ons voorhoudt. De regeringen stellen hun hoop op bewapening. We kennen allemaal nog de wapenwedloop. Zorg ervoor dat jij meer en grotere en schrikwekkender wapens hebt dan de ander. Dan haalt die ander het niet in zijn hoofd om aan te vallen; “Si vis pacem, para bellum”, “Als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog”. Met als gevolg de overtreffende trap die eindigt in nucleaire dreiging of nucleaire oorlog. Is daar onze hoop op gevestigd? Hoe hoopgevend is dat?
De hoop die de Kerk ons voorhoudt is anders. Heel anders. Er is een hoop op vrede die niets met een wapenwedloop te maken heeft. Die hoop heeft te maken met het Kind waarvan we de geboorte vandaag vieren. Hij wordt Vredevorst genoemd en Hij is het ook. Hij wordt Wonderbare Raadsman genoemd en Hij is het ook. Hij wordt Zoon van God genoemd en Hij is het ook.
De hoop waarover Jesaja schreef, de belofte die God had gedaan, is niet afhankelijk van politieke machthebbers.
Waar zijn de machthebbers in deze wereld mee bezig? Het vergroten van hun rijk? Het stichten van een eigen dynastie? Aardse roem verwerven die zo vergankelijk is als een mausoleum dat in puin wordt geslagen? Waar is de wereld mee bezig? Wie daar zijn of haar hoop op stelt is te betreuren. Dat is goedkope hoop, fastfood, aardse macht en glorie, korte termijn perspectief.
Het Rijke Westen heeft in de moderne tijd het adagium van brood en spelen omhelst en de diepgang prijsgegeven. Niet alleen de machtigen en de industriëlen doen dat, maar ook de bevolking. Als er genoeg brood en spelen is, accepteren we de ongelijkheid, de onrechtvaardigheid, de misbruik situaties, de klimaatproblemen, de dreiging van oorlog. Totdat we de ogen niet meer kunnen sluiten en ontdekken dat brood en spelen een leegte verbergen, een horizontaal bestaan zonder diepte en dus zonder toekomst. Dan worden we wakker in een wereld zonder hoop.
Maar wat is dan die hoop die de paus Franciscus ons voor ogen stelt en waar hij een heel jaar aan wijdt? Wat is dat dan, pelgrim van hoop zijn? Dat is zuur en zoet. Daarbij gaan de kosten voor de baat. Wie het leven van brood en spelen wil voortzetten, zal als pelgrim niet mee kunnen. Wie zijn hoop op hier en nu vestigt, zal die nieuwe hoop niet leren kennen en afhaken. Wie de diepte niet in wil gaan, zal die hoop niet kunnen vinden.
Een pelgrim van hoop gaat op weg, kijkt niet om en blijft niet staan. Een pelgrim van hoop kijkt vooruit en omhoog, blijft niet gevangen in alleen hier en nu. Een van de wonderlijke namen die Jezus zichzelf gaf is “De Weg”. Wij zijn pelgrims van hoop als we Hem volgen. Maar Hem volgen betekent bekering, omkeren, losmaken van het oude leven van brood en spelen, van macht en bezit. Bekering is het zuur van loslaten, van minderen, eenvoudig en kwetsbaar durven zijn, onveilig staan in een dreigende wereld, verlies van eer en aanzien. Dat is de investering die voorafgaat, dat is het zuur vooraf aan het zoet.
En wat is dan het zoet dat volgt? Dat is nieuwe en ongekende vrijheid. Dat is zicht op een toekomst met God die verder gaat dan de grenzen van deze aarde en dit leven. Dat is vrede in het hart en vervulling van je innerlijk omdat je door God gekend en bemind bent. Dat is weten dat God zijn belofte trouw blijft, zodat je kunt vertrouwen. Het is de Weg volgen omdat je weet dat die leidt tot de vervulling. Om een pelgrim van hoop te zijn is durf nodig, geduld en vertrouwen, geloof, liefde en doorzettingsvermogen. Een pelgrim van hoop loopt ook niet alleen, die gaat de Weg samen. Die loopt ook niet voor zichzelf, maar gaat die weg omdat Jezus voor hem uitgaat.
De vredevorst is geboren. Hij is de Weg. Volgen wij Hem na, volgen wij zijn voorbeeld, geloven we in Hem, dan is er perspectief op vrede. Geen vrede door een wapenwedloop, maar vrede die begint in een hart dat liefheeft, dat de ander leven gunt, een hart dat niet uit is op macht en aanzien. De Vredevorst schenkt een nieuwe vrede en geeft zo toekomst aan deze wereld. Daarop durven wij hopen. Met dit kerstfeest worden wij geboren als pelgrims van de Hoop. Amen.
Voorbede
Wij bidden tot God die zijn Zoon zendt om ons te redden.
Wij bidden voor de Kerk. Dat zij de vergevende liefde van Christus blijft verkondigen, Gods liefde, die onze harten geneest en in ons een bron van vergeving doet ontspringen. Wij vragen dat deze Blijde Boodschap alle mensen van goede wil mag bereiken en hoop geeft op een toekomst met God. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze samenleving, om openheid en verwondering, dat velen de stemmen van engelen en mensen gaan verstaan, dat zij open gaan voor de Blijde Boodschap van Gods liefde en vergeving en deel krijgen aan de bevrijding die Christus schenkt. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze parochie en onze parochiekernen. Dat het kerstfeest in deze chaotische tijd met dreiging en onzekerheid, onze ogen opent voor God die in kleine en schijnbaar onbelangrijke momenten zijn grote werk blijft doen om ons te redden. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden bij de opening van het heilig jaar, voor gezinnen; voor alleenstaanden en echtparen, ouders en grootouders, kinderen en kleinkinderen, dat wij Jezus beter leren kennen en liefhebben, dat wij in het leven van alledag God aan het werk zien, dat we Gods woord verstaan als Hij tot ons spreekt. (Laat ons [zingend] bidden):
Intenties