Het kruis is een mysterie, het kruis schrikt ons af, het is een martelwerktuig, en toch heeft Christus door het kruis het kwaad in de wereld overwonnen.
Eucharistieviering in de parochie van de federatie H. Laurentius (RRM), in de kerk van: De H. Hildegardis (Rotterdam Noord), zondag 14 september 2025, om 11.00 uur, door plebaan Michel Hagen. A.M.D.G. – I.H.S.
Preek: C2025KRVH
Lezingen
E.L: Numeri 21,4-9
Psalm: Psalm 78 (77), 1-2, 34-35, 36-37, 38
T.L: Fil. 2, 6-11
All: Alleluia. Wij aanbidden en loven U, Christus …
EV: Johannes 3, 13-17
Homilie
Het is maar af en toe dat we op een zondag het feest van Kruisverheffing vieren. Dit feest valt op 14 september en dat valt maar één op de zeven keer op een zondag. Kruisverheffing brengt ons meteen bij de kern van ons geloof. Het is de omgekeerde wereld. Want we vieren meestal verjaardagen, huwelijksjubilea, kampioenschappen, een gouden plak of een beker, onderwerpen waar je blij van wordt; en met een vrolijk lied, een grappenmaker en een drankje erbij moet dat dan wel lukken.
Maar wij, gelovigen, wij vieren Kruisverheffing. Dit feest begon in Jeruzalem op 13 september 335, toen boven het Heilig Graf een basiliek werd ingewijd. Keizerin Helena had zich ingespannen om voorwerpen en plaatsen terug te vinden die rechtstreeks met Jezus te maken hadden. In oude legenden wordt verhaald hoe zij het kruis waaraan Christus was gestorven, terugvond en oude tradities van de Christenen ter plaatse brachten haar bij het graf waarin Jezus gelegen had. Dat kruis was belangrijk. Het Christendom begon in die eeuw sterk aan belang te winnen. Dit soort voorwerpen hadden een geweldige aantrekkingskracht, zoiets als in onze tijd de lijkwade van Turijn. Maar zoals dat gaat in een wereldrijk met meerdere belangrijke plaatsen zoals Jeruzalem Constantinopel en Rome, het kruis werd in meerdere stukken verdeeld.
Die basiliek boven het graf, het terugvinden van het kruis, ze zijn de aanleiding van dit feest. Christenen vieren niet zomaar iets. Politieke belangen, posities of invloed, dat is in de Kerk is altijd tijdelijk. De eerste christenen hebben snel het diepe belang beseft van het kruis, waarover Jezus zegt: “Wie niet zijn kruis op zich neemt en mij volgt, is mij niet waard (Mat. 10,38)”.
In de lezingen van deze dag komen we geschiedenis van de bronzen slang tegen. In de eerste lezing: “Mozes maakte een bronzen slang en zette die op een paal. Ieder die door een slang was gebeten en zijn ogen op de bronzen slang richtte, bleef in leven.” En in het Evangelie verwijst Jezus hiernaar: “En deze Mensenzoon moet omhoog worden geheven zoals Mozes eens de slang omhoog hief in de woestijn, opdat eenieder die gelooft in Hem eeuwig leven zal hebben.”
De Joden die met Mozes op weg zijn, waren in opstand gekomen tegen God en tegen Mozes. Met die enorme slangenplaag en de vele doden, gaan ze nadenken. Ze beginnen in de slangen een teken te zien van hun eigen zonden. Dan gaan ze naar Mozes en zeggen: “Wij hebben gezondigd tegen God en tegen u”. Daarop krijgt Mozes antwoord van God die zegt: “Maak zo’n slang van brons en zet die op een paal. Wanneer ze daarnaar opzien, zullen ze niet sterven”.
Maar wat is dat? Wat betekent dat opkijken naar die bronzen slang? Het lijkt mij dat als ze naar die bronzen slang keken, ze twee dingen zagen. In de eerste plaats zagen ze hun eigen zonden, maar het tweede wat ze zagen was Gods belofte. Durven vertrouwen op Gods belofte. Want daar ging het in de woestijn met name om, dat ze leerden vertrouwen op Gods belofte. Zij zijn het nageslacht van Abraham. Ook Abraham moest leren vertrouwen op Gods belofte, hoe lang de vervulling ook op zich liet wachten. Ze waren het vertrouwen verloren en kwamen in opstand tegen Mozes en tegen God.
In het Evangelie zegt Jezus: “De Mensenzoon moet omhoog geheven worden, zoals Mozes eens de slang omhoog hief in de woestijn”. Het is voor iedereen duidelijk dat Jezus hier spreekt over zijn eigen kruisdood. Wanneer wij opzien naar Jezus die zij hebben doorstoken en kijken naar de gekruisigde Christus, gebeurt hetzelfde als toen in de woestijn. Wij zien wat de mensen met Gods Zoon, met de onschuldige mens, het Lam Gods, hebben gedaan. Dat is de oerzonde van de mensheid, God afwijzen. Zo wordt de Rechtvaardige veroordeeld en Gods Verbond in Vlees en Bloed aan de paal geslagen.
Wanneer je Jezus op het kruis ziet, kunnen er twee dingen te gelijk gebeuren: Je kunt denken: “Hij is aan het kruis gestorven door onze zonden en voor onze zonden, van toen, maar net zozeer de zonden van nu”. Dan kan je denken: “Wat zijn wij slecht, wat is de mensheid slecht”. Dat is het eerste.
Maar daar staat het antwoord van God tegenover. “Zozeer heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven. – God heeft zijn Zoon niet gezonden om de wereld te veroordelen, maar om te redden.” Het kruis is het teken dat God tot het uiterste gaat om ons te redden. De allerliefste, de enige absoluut zondeloze, geeft Zich aan ons, terwijl Hij weet wat wij met Hem zullen doen. Door zijn mateloze, grenzeloze en tijdloze liefde, keert Hij dat teken van zonde en slechtheid om in een teken van liefde.
Het kruis van Jezus is het definitieve teken van Gods alles overwinnende liefde. Wie dat verstaat, gaat zelf anders kijken naar het kruis in het eigen leven. Waar zit je aan vastgenageld, welk kruis heb je te dragen? Zou het lukken, dat kruis met de liefde van Christus om te vormen tot een teken van liefde? Hoeveel pijn kan het leven meebrengen? Wat doen mensen elkaar aan? Niet alleen in het groot, in oorlogen, maar ook in het klein in relaties, op het werk, in de klas, in de sport!? Wanneer we met dat lijden omgaan op de manier van Jezus, dan volgen we Hem na, dan wordt ons geduld, onze liefde, onze verdraagzaamheid voor de ander een kans om te herstellen, om te verbeteren, te bekeren. Doen we dat, dan delen we in het mysterie van het kruis. Hier in de Eucharistie vieren we dat mysterie, we delen erin, we ontvangen zijn Verbondsbrood, om met Hem te delen in de overwinning door het kruis. Amen.
Voorbede
Door de weg van het kruis heeft Jezus de wereld verlost, bidden we in geloof en vertrouwen.
Wij bidden voor de Kerk, voor allen die bij Christus willen horen, dat zij bereid zijn Hem na te volgen in zijn mateloze liefde, dat zij bereid zijn om het kruis in hun eigen leven te dragen en dat van anderen mee te dragen, om zo met Christus het kwade te overwinnen door het goede. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze wereld, voor allen die een zwaar kruis dragen, in oorlogsgebieden of op de vlucht, door ziekte of eenzaamheid. Bidden wij dat alle mensen van goede wil stappen zetten om hen te helpen, opdat het kruis in hun leven lichter wordt en allen Gods liefde ervaren. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze parochie en onze parochiekernen, dat wij het mysterie beter gaan verstaan van het kruis dat verlossing brengt; wij bidden voor onze werkgroepen: liturgie, diaconie en gemeenschapsopbouw; dat we elkaar helpen tijd en energie te geven aan Gods Kerk en onze gemeenschap. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor alle gezinnen; voor alleenstaanden en echtparen, ouders en grootouders, kinderen en kleinkinderen; dat we de kansen benutten die deze tijd ons biedt, dat we elkaar helpen en stimuleren om Jezus steeds beter te leren kennen, Hem lief te hebben en na te volgen. (Laat ons [zingend] bidden):
Intenties