In de Paaswake zien we uit naar het licht dat de duisternis doorbreekt. We zegenen het vuur, opdat wij, luisterend naar de lezingen,
waken en groeien in verlangen naar de verrijzenis van Christus. Gedurende veertig dagen hebben we ons hierop voorbereid. Wij hebben Jezus de afgelopen dagen gevolgd bij het Laatste Avondmaal, bij zijn veroordeling, bij zijn kruisdood en graflegging, om nu vol verlangen uit te zien naar zijn verrijzenis.
Eucharistieviering in de parochies van de federatie H. Laurentius (RRM), in de kerk van de H. Liduina (Hillegersberg), 19 april om 20.30 uur, door plebaan Michel Hagen. A.M.D.G. – I.H.S.
Preek: C2025TMPPWC (zie 2019)
Lezingen
E.L: Genesis 1, 1. 26-31a, 2, 1-2
Psalm: Ps. 33
T.L: Exodus 14,15-15,1
Psalm: Kantiek: Ex. 15, 1-6. 17-18
D.L: Ezechiël 36, 16-28
Psalm: Ps. 51
Ep.L: Romeinen 6, 3-11
All: Ps. 118
EV: Lucas 24, 1-12
Homilie
Wanneer is Christus verrezen? Misschien denkt u hierbij aan hoe laat; een tijdstip. Was het halverwege de nacht, om een uur of drie? Was het eerder, was het later? Maar bij deze vraag: “Wanneer is Christus verrezen?” kunnen we ook denken aan iets anders.
Wij zijn christenen omdat we geloven in de verrijzenis, geloven in die ervaring die we zonet weer hebben gehoord; de vrouwen die naar het graf gaan, maar daar een graf vinden waar de steen is weggerold, een leeg graf. We geloven in die ervaring van hemelse boodschappers die deze vrouwen net als de herders bij zijn geboorte inzicht moeten geven omdat ze het zonder hulp van de hemel niet zouden kunnen snappen. We geloven in al die ervaringen over zijn verschijningen die daarna nog zijn opgetekend.
Het gaat echter niet alleen om geloven in toen, het gaat ook om hier en nu. Het is zoals bij zijn geboorte? We gedenken elk jaar met Kerstmis zijn geboorte. Maar dat gedenken we niet zomaar als een mooie herinnering. Hij wil elk jaar opnieuw geboren worden in ons, in Gods kinderen, in Gods Kerk, in het Lichaam van Christus.
Zo is het ook hier en nu, deze nacht, de nacht van zijn verrijzenis. We denken terug, inderdaad, maar we víeren het vandáág. We zeggen: Hij ís verrezen. Het gaat om het hier en nu. Wat toen gebeurde, gaat door in de tijd, gaat door in Gods kinderen, wordt steeds opnieuw werkelijkheid, gebeurt opnieuw in zijn Lichaam, in de Kerk.
Wanneer is Christus dus verrezen? Toen, bijna 2000 jaar gelden, maar ook nu; als Hij verrijst in u en in mij. Zijn verrijzenis is niet alleen dat bijzondere moment in de geschiedenis, Hij verrijst elke dag opnieuw in iedere mens die door Gods genade de macht van zonde en dood overwint. Hij verrijst in u en in mij, als Hij in ons hart, in ons denken en doen, in ons leven, ons doet opstaan om voor het goede te kiezen, wanneer we onszelf overwinnen om een leven te leiden in dienst van God en de naaste.
We herdenken deze nacht de schepping, het wonder van het bestaan van deze aarde en dit heelal. We prijzen God om zijn grootheid, zijn liefde, zijn wijsheid en zijn Voorzienigheid. Maar groter dan het wonder van de schepping is het wonder dat Hij ons heeft herschapen door het water van het Doopsel, door die andere uittocht, de uittocht uit de macht van de dood, door de navolging van Hem die de dood heeft overwonnen, Jezus Christus.
Wanneer is Israël door de zee getrokken? Inderdaad toen bij die uittocht uit Egypte, toen Mozes zijn staf uitstrekte over de zee trok Israël droogvoets door de zee. Maar het gebeurt elke keer opnieuw, als Israël zich losmaakt van de machten van de Farao’s van deze tijd, van hardvochtigheid en ongebreidelde zelfbescherming, als ze zich losmaakt, trekt ze weer door de zee, ontsnapt ze weer aan de machten die haar bedreigen. Dit geldt bijzonder ook voor de Kerk. Door het water van het doopsel maakt God ons los uit de greep van deze wereld met al zijn farao’s en goden zonder tal. Hij maakt ons los en brengt ons over “naar het Koninkrijk van zijn geliefde Zoon” (Kolossenzen 1, 13).
Zo is het ook met Gods belofte zoals we hoorden bij Ezechiël: “Ik zal zuiver water op u sprenkelen en ge zult rein worden; van al uw onreinheden en van al uw afgoden zal Ik u reinigen. Ik zal u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in uw binnenste; Ik zal het stenen hart uit uw lichaam verwijderen en u een hart van vlees geven. Mijn geest zal Ik u geven in uw binnenste en Ik zal maken dat ge mijn wetten nakomt en mijn voorschriften nauwkeurig onderhoudt.”. Die belofte van God heeft zijn vervulling gevonden in het Nieuwe Verbond dat Christus in zijn Bloed heeft gesloten.
Hij is hier in de Eucharistie aanwezig als de Verrezene; in u, in ons, in Gods Volk dat hier samen is, Hij is aanwezig in de lezingen van de Schrift, in de bediening door het priesterschap, in de sacramenten die wij vieren. Hier klinkt opnieuw het woord van de hemelse boden in witte klederen: “Hij is verrezen”. Hier is het Lichaam van Christus in Gods kinderen die hier samen zijn. Zijn Lichaam verrijst opnieuw als u verrijst, hier en nu, in deze nacht. Wanneer is Christus verrezen? Als u en ik verrezen zijn, is Hij opnieuw verrezen in de tijd.
Kan dat? Waarin zitten wij nog vast? Wat houdt ons gevangen in deze wereld, in de schaduw van de dood? Angst voor ziekte, ontslag of scheiding, angst voor de kinderen, of dat je het niet goed doet, angst voor klimaatverandering, angst voor geweld en voor internationale spanningen? Wat houdt ons gevangen? Onze zonden, onze zwakheden en onze tekorten, ons herhaaldelijk vallen, onze onvolmaaktheden en onze twijfels, onze eigenwijzigheid en koppigheid, ons ongeloof? Maar over dit alles zegevieren wij glansrijk, dankzij Hem die ons heeft liefgehad schrijft Paulus (Romeinen 8, 37). Want dat alles heeft Hij gedeeld, Hij is voor ons die weg gegaan van de ondergang, om ons te tonen dat niets hiervan het laatste woord heeft. Gods vergeving heeft het laatste woord. Wij kunnen opstaan, iedere keer opnieuw, en wij staan op, omdat we geloven in Hem die de dood heeft overwonnen. Wij verrijzen omdat Hij ons niet loslaat. Ja, Hij is verrezen, deze nacht opnieuw, in zijn Lichaam, in de Kerk, in u en mij. Amen. Alleluia. Zalig Pasen.
Voorbede
Bidden wij tot God die ons met Christus doet opstaan uit de dood.
Wij bidden voor alle gedoopten wereldwijd en voor hen die deze paaswake het heilig Vormsel hebben ontvangen, dat zij door het geloof in Christus dat zij hebben beleden, kracht ontvangen om te leven in navolging van Hem die verrijzenis en leven is. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze wereld, voor een nieuwe honger naar zingeving en verdieping, een nieuw verlangen naar eeuwig leven, dat het Evangelie van Christus’ verrijzenis mag doordringen in de diepste duisternis van deze wereld en mensen doet opstaan en tot leven brengt. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor onze parochiegemeenschap en onze parochiekernen, dat we met het feest van Christus’ verrijzenis ook zelf opstaan uit alles wat ons hindert de weg met Christus te gaan, dat we vrij worden om te leven in geloof, hoop en liefde. (Laat ons [zingend] bidden):
Wij bidden voor gezinnen; voor alleenstaanden en echtparen, voor ouders en grootouders, kinderen en kleinkinderen, dat we bij alle gezelligheid van deze paasdagen ruimte vinden voor de diepere betekenis, dat we God danken omdat Hij ook ons doet opstaan om te leven in liefde voor God en de naasten. (Laat ons [zingend] bidden):
Intenties