Een zaaier ging uit om te zaaien. Er viel wat op de weg en de vogels pikten het op. Er viel wat op de rotsbodem, waar het na een poosje verdorde. Er viel wat tussen de distels en de doornstruiken, daar kon het geen vrucht dragen. Er was ook een deel dat op goede grond viel (Mat. 13, 1-23). Hoe groot is de kracht van Gods Woord en hoe weerloos is het tegelijk? Hoe vaak gebeurt het? Goede woorden tegen dovemansoren gesproken. Woorden van wijsheid die in het luchtledige verdwijnen. Hoe vaak heeft God een verbond met ons mensen gesloten, maar werd zijn Woord door ons niet beaamd? Groter dan de weerloze onmacht van Gods woord is Gods barmhartige liefde, Gods geduld en lankmoedigheid. God blijft wachten totdat zijn Woord vrucht draagt.
Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond (Johannes 1,14). Met Christus is het niet anders dan met elk Woord van God dat ooit eerder tot ons is gekomen. Ook Jezus’ Woord wordt dikwijls niet gehoord. Woorden van vergeving, machtige woorden die onze ziel genezen. Woorden van hoop die toekomst scheppen. Woorden van troost die uitzicht bieden. Woorden van wijsheid die richting geven. Veel van deze Woorden blijven zonder vrucht, net als in de parabel van de zaaier. Wie de parabel hoort maar niet begrijpt (het ene oor in en het andere oor uit laat gaan) die mist de kracht en de vruchtbaarheid. Hij is als die weg waarop de vogels komen die het woord meepikken zodat het verdwijnt. Wie deze parabel in zijn hart toelaat, is als de vruchtbare grond, die leert de parabel verstaan, die herkent de distels en de doornen, die zoekt diepgang en laat zijn hart niet tot een harde steen worden, die is ontvankelijk als rulle aarde, door de regen gedrenkt en door de zon beschenen, die gaat het avontuur aan met Gods Woord, met Gods Zoon, met Gods Kerk.
Er zijn veel distels en doornen. Een ervan is de devaluatie van het woord die is opgetreden door de grote stroom van woorden. De radio, reclame met posters, televisie, handel, kunst, politiek, sociale media, de woorden stromen je tegemoet. Daarbij de drukte van de dingen, het moeten van deze tijd, het keuzeprobleem omdat er zo’n groot aanbod is. De dwang van het mee moeten doen; ze verdrukken het Woord van God. Vanouds heeft het geklonken ‘Sjema Israël’, ‘Hoor Israël’ (Deuteronomium 6,3). Luister, versta, neem op, ontvang, begrijp en doe. Opnieuw zegt God: “Hoor mijn volk wat Ik u zeggen ga”. “… Dit is mijn welbeminde Zoon, luister naar Hem” (Matteüs 17,5).
Geef Gods Woord de ruimte! Lees dagelijks uit het Evangelie, als dagelijks Brood. Kauw op de woorden, want dat is de bedoeling. Mediteer, contempleer, bidt en versta wat God tot u wil zeggen. Laat zijn Woord in u tot volle wasdom komen, want dan komt Christus Zelf in u tot leven. Gods Woord wordt u aangereikt. Neem het aan, en vraag mét Gods Woord ook de genade om het te verstaan, niet om het eigenmachtig uit te leggen, alsof we allemaal paus zijn, nee om te verstaan wat het voor uzelf zegt, in uw leven, waar de kracht zit voor u, zodat u eruit kunt leven. En leef dan door Hem die u tot leven brengt. Gods Woord, Christus de Heer.
Pastoor Michel Hagen