In zijn brief aan de Kolossenzen (3,12-21) schetst Paulus een sfeer binnen de Christelijke gemeenschap in verbondenheid met de levende Christus, waarin elk spoor van egoïsme wordt overwonnen. Hij schrijft: “Bekleedt u, als Gods heilige en geliefde uitverkorenen, met tedere ontferming, goedheid, deemoed, zachtheid en geduld. Verdraagt elkander en vergeeft elkander als de een tegen de ander een grief heeft. Zoals de Heer u vergeven heeft zo moet ook gij vergeven. Voegt bij dit alles de liefde als de band der volmaaktheid. En laat de vrede van Christus heersen in uw hart”.
Christus laten heersen in ons hart, met zijn vrede, ontferming, goedheid, deemoed, zachtheid en geduld. In de zeventiger jaren van de vorige eeuw schreef psychiater dr. Anna Terruwe over bevestiging, daarmee werd ze bekend. Maar ze schreef ook over weerhoudende liefde. Jezelf weerhouden vanuit liefde, om de ander te kunnen bevestigen opdat deze zich in liefde kan ontplooien. Zo Christus laten heersen in je hart dat we in liefde de ander accepteren met de beperkingen die hij of zij heeft. Het vraagt dat we niet eerst zeggen dat de ander het probleem is, dat de ander moet veranderen, dat de ander tekort schiet waar ik last van heb. Weerhoudende liefde maakt dat ik bereid ben een stap terug te zetten en zelf de last van de ongemakken te dragen, zonder dat op de ander te verhalen.
Deze gedachte bloeide op in de wilde zeventiger jaren, een schitterende kwetsbare roos tussen de flower power, de communes, de wilde jaren met de beatmuziek, de vrije liefde, de pil en de seksuele revolutie; de tijd waarin men dacht dat alles anders moest en kon en zou gaan. Terugkijkend zien we ook de keerzijde en van wat toen allemaal bevrijding leek, als zal nog niet iedereen dat al erkennen.
Weerhoudende liefde is een term die weinig is opgemerkt, maar die alle aandacht verdient. Het is de liefde zoals Christus ons die laat zien, een liefde die hij thuis bij Jozef en Maria leerde. Het is de liefde die Hij kent door de liefde van God zijn Vader, een liefde die schenkt en schept zonder iets terug te verlangen, die nieuw leven geeft en zonden vergeeft aan wie daar rouwmoedig om vraagt. Weerhoudende liefde van ouders naar elkaar en naar kinderen, weerhoudende liefde van priesters naar parochianen en van leerkrachten naar leerlingen, vul maar in, om een ruimte te scheppen waarin mensen zich kunnen ontplooien tot kinderen van God, die weten wat liefde geven en liefde ontvangen is.
Pastoor Michel Hagen