Gestaag daalt de interesse in geloof en Kerk; weinig kinderen worden nog gedoopt. Waar doen we het dan nog voor? Waarom nog een kerk restaureren, een nieuw dak, verlichting, verwarming?
Hoe zal het verder gaan? Die vraag is niet nieuw, die komen we al tegen bij aartsvader Abraham. Hij had een belofte van God ontvangen: “Jouw nageslacht zal zijn als de zandkorrels aan het strand, als de sterren aan de hemel” (Genesis 22,17). Maar hoe lang moet hij wachten? Abraham heeft een leven lang geduld moeten oefenen. Komende zondag een vergelijkbare situatie bij de profeet Elia (1 Kon. 19, 16b. 19-21). Hij zit in een depressie en kan geen oplossing meer bedenken, moegewerkt, moegestreden, moegedacht; wat nu? Het Woord van God geeft hem antwoord; ja, zo zal de geschiedenis van Gods Volk doorgaan, met vallen en opstaan, met ondergang en overwinning.
Als het niet gaat zoals je zou willen, hoe zal het dan verder gaan? Zoiets zien we ook bij de leerlingen van Jezus op weg naar Jeruzalem (Luc. 9, 51-62). Als Samaria Jezus afwijst, vragen ze: “Heer, wilt U dat we vuur uit de hemel afroepen om ze te verdelgen?” Jezus fluit hen keihard terug en vertrekt eenvoudig naar een ander dorp. Jezus is niet uit op een gewelddadige overwinning van de vijanden. “Als iemand u niet ontvangt, schud dan het stof van uw voeten als een getuigenis tegen hen”, maar tegelijk: “Bemin uw vijanden en bidt voor wie u vervolgen”. Jezus is gekomen om de mensen met Gods liefde voor God en zijn koninkrijk te winnen. Wie die uitnodiging afwijst, bewijst zichzelf een slechte dienst, maar hoe dan ook; het goede graan zal samen met het onkruid opgroeien; niets uitrukken, geen nieuwe zondvloed, geen vuur uit de hemel, God zal geen goeden met kwaden ten onder doen gaan, Hij laat de zon opgaan over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.
In een tijd van geestelijke armoede, toen en nu, een tijd waarin veel schijngeloof en schijnvroomheid de mensen afhoudt van God, waarin de wereld alle macht schijnt te bezitten, moeten we net als Abraham, net als Elia, net als Jezus en de apostelen, leren vertrouwen met geduld. Niet door te zeggen: “Ach het zijn allemaal wel goede mensen”. De geschiedenis wijst uit dat goede mensen morgen moordenaars kunnen worden. Soms blijven er maar twee uitersten over. Of als martelaar gedood worden omdat je trouw blijft aan Christus en zijn geweldloze liefde. Of de andere kant: De band met Christus zo dun laten worden, dat je die keuze zo niet meer maakt, je voor jezelf kiest, ten koste van de ander. Dan leef je volgens die oude wet die de wereld als evolutiewet is gaan zien, het recht van de sterkste.
Hoe zal het verder gaan? Alleen als deze vraag een vertrouwvol gebed wordt, kan hij vruchtbaar zijn; dan kan God antwoord geven. Dan zullen er van tijd tot tijd nieuwe koningen en profeten gezalfd worden. Dan zal Jezus de geroepenen nuchter antwoorden en oproepen tot overgave. Maar altijd zal Hij ons aanzetten tot vertrouwen, geloof en geduld, om vol te houden in liefde, mensen winnen met liefde, volhardend, vastberaden, tot en met dood en verrijzenis in Jeruzalem.
Pastoor Michel Hagen