Vorige zondag hoorden we hoe de apostelen, met Maria, de andere vrouwen en de broeders, samen waren in gebed (Handelingen 1, 12-14). Niet een kwartiertje, een vesper of een rozenhoedje van twintig minuten, een lof van drie kwartier, een mis van een uur of aanbidding van twee uur. Nee, ze waren vele dagen bij elkaar. Een retraite; de tijd voor gebed was de hoofdzaak, met lofprijzing, dankzegging, het luisteren naar de Geest en het bidden om de Geest, daarvoor werd alles vrijgemaakt. Daarnaast was er tijd voor het bestuderen van de Schrift, het uitwisseling van inzichten, profetische woorden herkennen bij elkaar, al wat de Geest hen ingaf.
Johannes de Doper zei over Jezus (Matteüs 3, 11): “Ik doop u met water … ; Hij die na mij komt … zal u dopen met de heilige Geest en met vuur”. Dopen in de Joodse traditie is onderdompelen, helemaal ondergaan in het water om er uit op te rijzen als een schoongewassen mens. Dopen met de heilige Geest is ondergedompeld worden in de heilige Geest, helemaal ondergaan in de Geest. Zo ook met het vuur, ondergedompeld worden in het vuur dat van God komt. Dat is wat we zondag gaan zien als vurige tongen zich verdelen over degenen die in gebed samen zijn (Handelingen 2, 1-11).
Wil je zo vol worden van de Geest; dronken van de Geest, een brok vuur van de Geest, een tempel worden van de heilige Geest? Dan is gebed nodig. Wanneer hebt u voor het laatst een retraite gemaakt? Zo’n periode van gebed, waarin niet het werk, de televisie of het internet, sociale contacten, krant, sport, politiek of ontspanning de daginvulling bepaalt, maar de aanwezigheid van God, het bestuderen van de Schrift, de aanbidding en de dankzegging. Lukt dat niet, omdat het dagelijks leven het gewoon niet toelaat, dan zijn er alternatieven, een weekend-retraite, een bedevaart of een retraite in het dagelijks leven, waarbij je elke dag een bepaalde tijd vaststelt voor gebed, stilte en bezinning, waarin je extra naar de Mis gaat als dat maar even kan.
De apostelen bleven eensgezind volharden in het gebed samen met de vrouwen, met Maria, de moeder van Jezus en met zijn broeders. Samen bidden is echt anders dan alleen bidden. Samen praten over het geloof, samen lezen in de heilige Schrift, samen de stilte in; het schept ruimte voor de heilige Geest, die ons naar elkaar doet luisteren en ons leert verstaan wat Hij ons te zeggen geeft. Waarom is gebed in onze tijd zo ondergewaardeerd? Heeft het misschien te maken met onze neiging tot presteren, produceren en zelf regelen?
“Als de Heer het huis niet bouwt, werken de bouwers vergeefs. Als de Heer de stad niet beschermt, waakt de wachter vergeefs” (Psalm 127, 1). Dat geldt voor ons gewone dagelijkse leven, het geldt des temeer voor de Kerk en het geestelijk leven. Gods koninkrijk kan alleen groeien als God koning is, als God daarin de leiding heeft. God doet dat door zijn Zoon en de Zoon geeft ons de heilige Geest. Het vraagt een andere leefstijl, een manier van leven waarin andere prioriteiten zijn, waarin de Ander met een hoofdletter het voor het zeggen heeft, dat betekent dat we ruimte voor Hem moeten maken.
Pastoor Michel Hagen