In het Evangelie van komende zondag horen we over Jezus als de Goede Herder (Johannes 10, 1-10). In het verleden was roeping iets vanzelfsprekends. Roeping was ook alom aanwezig; zusters en paters op school, missies in de kerk. Het werd als een eer gezien als kinderen zich helemaal gaven aan het Evangelie en de Kerk, aan dienstbaarheid in het onderwijs of in ziekenhuizen. De roeping in het verleden was een sociaal gedragen roeping. De omgeving vond het mooi en stimuleerde het als een ideaal. Op de scholen en in de kerken zag je voorbeelden. Die voorbeelden hielden een spiegel voor.
Paus Paulus VI maakte deze zondag in 1964 tot roepingenzondag, omdat roeping in onze tijd anders gaat. Er is geen katholieke zuil meer. Gezinnen zijn meestal klein en ouders verliezen perspectief op kleinkinderen als hun kinderen een celibataire roeping willen volgen. De stimulans in de gezinnen is vaak minimaal. Op dit ogenblik zijn op onze seminaries meerdere studenten die thuis niet katholiek opgroeiden, maar die via een omweg het katholieke geloof hebben leren kennen en op die weg hun roeping hebben ontdekt. Allemaal getuigen ze: Jezus is in hun leven binnengekomen en Hij heeft die beleving van geroepen worden in hen gewekt. Allemaal hebben ze een verhaal waarin ze duidelijk maken: Hier was Jezus in mijn leven aanwezig; en hier werd ik mij bewust dat hij meer van mij vroeg dan het gewone. Dat is de bijzondere roeping tot priesterschap, diaconaat, religieus leven en in dat verlengde ook het pastorale werk.
Ik zou ‘roeping’ ook in een bredere context willen zien. Wat in het verleden gewoon was, het huwelijk, wordt meer en meer een roeping. Het is tegenwoordig niet gewoon meer om te trouwen, laat staan om geen seks te hebben voor het huwelijk, dat wordt inmiddels bijna als abnormaal gezien. De liefde beleven naar het model van het Evangelie en de Kerk is niet van deze tijd. Dus op dit moment wordt het huwelijk steeds meer roeping; de trouw in het huwelijk wordt steeds meer de trouw aan je roeping. Gehuwden in onze tijd worden zich steeds meer bewust van de rol die Christus in hun huwelijk heeft. Wie zich door Hem geroepen weet tot een bepaalde levensstaat, merkt dat die levensstaat in deze tijd onder druk staat, scheiden is makkelijker geworden, te makkelijk, daarom moeten we in die roeping juist ook onze band met Jezus verdiepen. Net als priesters, diakens, religieuzen, pastorale werkers, moeten we die band zo versterken dat we die roeping kunnen beleven en in stand kunnen houden, en daarbij ook de blijdschap en de vreugde van die roeping mogen ervaren.
Roepingenzondag is er voor de speciale roepingen, maar ook voor de algemene roeping om christen te zijn, om gelovig te zijn op de plaatsen waar je staat. Of dat nu binnen het huwelijk is of als celibatair, of je nu weduwe of weduwnaar bent en zegt ik wil niet meer een nieuwe relatie beginnen, ieder heeft op zijn of haar plaats die ervaring voor roeping: De Heer nodigt mij uit deze weg te gaan. Moge ieder van ons zijn of haar roeping met vreugde steeds opnieuw ontvangen, elke dag opnieuw en met vreugde vervullen.
Pastoor Michel Hagen