Komende zondag is het Beloken Pasen, dan eindigt de Paasweek. De H. paus Johannes Paulus II gaf deze zondag een extra titel: Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid. Op de vooravond van deze zondag, op 2 april 2005, is hij gestorven en naar het huis van de hemelse Vader gegaan. Johannes Paulus II heeft zich enorm ingezet voor vrede en vrijheid in zijn vaderland Polen en de val van het ijzeren gordijn is mede door zijn inzet werkelijkheid geworden.
Komende zondag zou je ook Vredeszondag kunnen noemen, omdat Jezus zijn leerlingen met vredeswensen tegemoet treedt. Jezus kwam binnen, ging in hun midden staan en zei: “Vrede zij u”. Even later zei Jezus nogmaals tot hen: “Vrede zij u …” na dit gezegd te hebben toonde Hij zijn handen en zijn zijde (Johannes 20,19-31). Degene die, onschuldig, het meest geleden heeft, maakt zijn leerlingen geen verwijt; Jezus toont de tekenen van zijn lijden en sterven niet als een aanklacht tegen hen, Hij maakt ze tot teken van zijn vergeving.
Met zijn vredewens maakt Jezus duidelijk dat zijn vrede alleen werkelijkheid kan worden door barmhartigheid. De vrede die Hij ons brengt, begint doordat God barmhartig is. God begint met de vergeving, God begint met zijn liefde, God begint met zijn vrede, zo komt Hij naar ons toe. Dat was al zo met Jezusʼ geboorte; Emmanuel, God met ons, weerloos en klein, bedreigd door Herodes en zijn soldaten, gevlucht en teruggekeerd. Hij treedt geweldloos op in Jeruzalem, komt binnen op de rug van een ezeltje. Hij is de vredeskoning die de stad van vrede binnentrekt om zijn vrede te brengen. Maar wie wil zijn vrede? Wil de wereld de vrede van Christus, die geweldloze vrede? Geweldloze vrede is immers de vrede van het geduld. Het is de vrede waarin je provocaties opvangt en niet met geweld beantwoordt. Het is de vrede van vergeving. Maar wie wil vergeven; alles draait steeds om vergelding …
De zondag van de Goddelijke Barmhartigheid doet ons beseffen, dat Christus een nieuwe kans aan onze wereld geeft. Dit geldt ook voor de Kerk, want kijkend naar de geschiedenis moeten we tot onze schande erkennen dat in de achterliggende eeuwen heel wat Christenen in strijd zijn geweest. Hoe komt het dat Christenen in zoveel eeuwen niet de weg van Christus naar vrede hebben kunnen vinden? Was Europa wel echt Christelijk? Als niet het voorbeeld van Jezus doorslaggevend is, maar onze economie, is Europa dan ooit werkelijk Christelijk geweest? Of moeten we dan toch vooral kijken naar individuen, de heiligen in de tijd, mensen die tegen de stroom van de tijd in, trouw zijn gebleven aan Christus en zo zijn Evangelie hebben door gedragen?
Vrede door barmhartigheid mag het thema zijn van komende zondag. Het is een vrede die Hem alles heeft gekost. Jezus stelt ons zijn wondetekenen voor ogen. Hij zendt ons allen er op uit: “Zoals de Vader Mij gezonden heeft zo zend Ik u”. Hij blies over hen en zei: “Ontvangt de heilige Geest. Als gij iemand zonden vergeeft, dan zijn ze vergeven, en als gij ze niet vergeeft, zijn ze niet vergeven”. De nieuwe wereld met een nieuwe vrede zal steunen op gerechtigheid door vergeving.
Pastoor Michel Hagen