De afgelopen weken hebben we nagedacht over de woorden van Jezus waarbij Hij sprak over zien en verstaan. Sommigen denken te zien maar zien niet, sommigen denken te weten, maar weten niet. Zo kijkt Jezus anders naar verlamdheid, Hij maakt dat mensen Hem kunnen navolgen, naar blinden die meer zien dan mensen met goede ogen. Zo spreekt Jezus over leven en dood. Sommigen vinden dat ze leven, maar zijn geestelijk dood of bijna dood. Anderen die in de wereld niet in aanzien zijn, kunnen in Gods ogen meer leven dan iemand ooit kan zien.
Komende zondag is het Palmzondag en gaat het over lijden en kruisdragen. Waarom herdenken wij het lijden van Christus? Waarom niet alleen de vreugde van Pasen en Pinksteren vieren? Dat lijden van Christus is toch voorbij? Waarom steeds terugkeren naar die ene vrijdag, waarop Hij door een gemanipuleerde rechtszitting werd veroordeeld en gekruisigd?
Toen Jezus zijn Laatste Avondmaal vierde met zijn leerlingen, zei Hij: “Blijft dit doen tot gedachtenis aan Mij”. Het doet ons denken aan de opdracht die God aan Mozes gaf bij het avondmaal van lam, voor de uittocht uit Egypte. Op Witte Donderdag horen we: “Deze dag moet gij tot een gedenkdag maken, ge moet hem vieren als een feest ter ere van de Heer. Van geslacht tot geslacht moet ge hem als een eeuwige instelling vieren” (Exodus 12,14). Waarom mogen de Israëlieten dit niet vergeten? Waarom moeten wij steeds opnieuw dit gebeuren rond het lijden en sterven van Jezus gedenken?
U kunt het zien als de vierde en vijfde mei; als Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Er zijn talloze dagen wereldwijd, waarop we gedenken wat het anderen heeft gekost om ons de vrijheid te geven. Wat heeft het Jezus gekost om ons een nieuwe weg te wijzen? Wat heeft Hij moeten verduren, dragen en verdragen? Wat had Hij ervoor over om de gevangenschap van het Joodse Volk en de nog grotere gevangenschap van de heidenvolken, open te breken tot een nieuwe vrijheid?
Dit had Hij ervoor over: Verraden worden, verloochend door vrienden, vernederd, vals beschuldigd, geslagen, gegeseld, veroordeeld, behandeld als een misdadiger, tot de dood aan het kruis. Daarom hebben we in onze kerken de kruiswegstaties, daarom lezen we het lijdensverhaal zowel op Palm- of Passiezondag als op Goede Vrijdag. Daarom gedenken we dit elke Eucharistieviering en spreken we het uit in onze geloofsbelijdenis.
Geen grotere liefde kan iemand hebben dan deze: Dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden. Jezus geeft zijn leven zelfs voor zijn vijanden! Om die alles overtreffende liefde nooit te vergeten, gedenken we Jezus’ lijden en dood. Want het lijden in de wereld is niet voorbij; zijn lijden gaat door in deze tijd en daarvoor mogen wij de ogen niet sluiten. Bovendien kunnen ook wijzelf dan kracht vinden als het lijden ons treft. Dan weten we en mogen we ervaren dat Hij met ons verbonden is, dat Hij ons lijden heeft gedeeld. Dan weten we, dat als wij bereid zijn ons lijden te dragen, wij ook zullen delen in zijn overwinning. Daarom zullen we deze verhalen blijven lezen en voorlezen, jaar in, jaar uit, tot de voleinding van de tijd.
Pastoor Michel Hagen