Van 15 tot 22 oktober zijn we met de drie priesteropleidingen van de bisdommen Utrecht, Breda en Rotterdam op bedevaart naar Rome geweest. Deze opleidingen werken al langer samen en zo ontstond het plan om de Romereis, die elke opleiding eens in de vijf of zes jaar organiseert, samen te maken. Die zaterdag vertrok het vliegtuig om 07.20 uur. Zo waren we al vroeg in Rome en konden we de weg van barmhartigheid lopen die eindigde in de Sint Pieter. Daar zouden we tenslotte om 17.00 uur, vooraan in de apsis, onder het raam van de heilige Geest, deelnemen aan de Eucharistieviering. Het liep echter anders; de Mis was, onaangekondigd, een half uur vervroegd. Onze priesters konden niet meer concelebreren en de studenten werden niet meer toegelaten.
Geen nood, er zijn tenslotte genoeg kerken in Rome. In de kerk die ons werd aangeraden was echter net een huwelijksviering begonnen, we zouden moeten wachten op de avondmis van de zaterdag. Het generalaat van een bekende orde ernaast gaf geen toestemming om hun kapel te gebruiken. De dag schoot al op en we konden niet te laat terug naar het hotel. Op de eerste dag van deze reis en na een korte nacht leek het raadzaam om samen te blijven en op weg te gaan naar het hotel. Onderweg klopten we bij verschillende congregaties aan, maar telkens tevergeefs. Het leek wel kerstnacht, tweeduizend jaar geleden in Bethlehem. We waren met de groep al terug bij het hotel, toen twee rectoren, na inmiddels verschillende keren de H. paus Johannes XXIII te hebben aangeroepen, nog een poging waagden en een passerende priester aanschoten. En jawel; ze mochten meenemen wat nodig was, een klein reiskelkje, hosties en wijn. Zo konden we in een zaal van het hotel onze eerste reisdag dankbaar afsluiten met de gezamenlijke Eucharistieviering.
Wie zou verwachten dat je in het hart van de wereldkerk, in Rome, zoveel moeite zou moeten doen om samen ergens de Eucharistie te kunnen vieren? Zonder het iemand kwalijk te nemen, moesten we constateren dat het voor velen blijkbaar een ongewone vraag was, dat het niet paste in de planning of dat ze het misschien niet helemaal vertrouwden. Dit gebeuren opent onze ogen voor de tijd waarin we leven. Het weerspiegelt de situatie van de Kerk in het heden en in de toekomst. Het is en zal niet meer vanzelfsprekend of gemakkelijk zijn om samen Eucharistie te kunnen vieren. Het lukte ons door aanhoudend gebed en volhardend zoeken en vragen. Op voorspraak van de H. Paus Johannes XXIII en door samen vol te houden, werd uiteindelijk ons gebed verhoord. Het was een leermoment voor ons allemaal. Je kunt natuurlijk zeggen: Had je miskoffertje meegenomen, of: Was maar blijven wachten op de avondmis. Toch hadden we dan deze ervaring niet opgedaan voor onze levensweg, de pelgrimstocht die we als Kerk maken: De Eucharistie is een gave; door samen te blijven, volhardend te bidden op voorspraak van de heiligen en te blijven zoeken en vragen, vinden we verhoring. Het was een bijzondere leerzame en inspirerende start van wat uiteindelijk, voor zowel stafleden als studenten, een heel mooie Rome-bedevaart is geworden.
Pastoor Michel Hagen