Op de veertigste dag vanaf Kerstmis wordt het feest gevierd van de opdracht van het Kind Jezus in de tempel; beter bekend als: Maria Lichtmis. Sommigen herinneren zich de kaarsenprocessie. Aan het licht van de kaarsen dankt dit feest haar naam.
In de lezingen treffen we een dolgelukkige Simeon, een oude man. Hij had een Woord van God ontvangen dat hij zijn ogen niet zou sluiten voordat hij de gezalfde van God zou hebben gezien. Dat is het wat er nu gebeurt; hier heeft hij heel zijn leven naar uitgezien. Maria en Jozef staan verbaasd over de woorden die hij spreekt. Simeon kon wel vaker aan jonge ouders die hun eerste jongen aan God kwamen opdragen een zegenwens uitspreken, hen bemoedigen en prijzen. Maar vandaag rollen er andere woorden uit zijn mond. Hetzelfde gebeurt bij de oude profetes Hanna. Zij heeft ook al heel wat momenten in de tempel meegemaakt, ze heeft zich verheugd bij veel vrome jonge ouders die met hun kind naar de tempel kwamen.
Maar nu is alles anders. De oude beloften gaan in vervulling. Er is praktisch niets te zien, maar toch zien ze het. Zij zien een klein kind, maar tegelijk zien ze meer; ze zien het Licht van de wereld, ze zien redding, verlossing, toekomst en dat spreken ze uit.
Dit feest stelt ons een vraag: Zien wij in Jezus nog het Licht van de wereld, net als Simeon en Hanna? Zien ook wij redding en verlossing? Wat betekent Jezus nog in deze wereld? In de Kerk zingen we Hem toe, maar hoe spreekt men daarbuiten over Jezus, spreken we eigenlijk nog wel over Hem?
Toen ik opgroeide in de zestiger jaren heerste er in de samenleving een euforisch gevoel dat alles beter werd. Love and peace en geluk voor iedereen. Alle ziekten zouden overwonnen worden met meer geld en techniek. Velen dachten dat kerk en geloof niet meer nodig waren; met psychologie en sociologie konden we het nu zelf. Maar helaas; techniek geven we door, maar wijsheid niet. Het vermogen om te leren is in de wereld beperkt en selectief. Wie verwacht dat de volgende generatie echt van onze fouten leert, komt meestal bedrogen uit.
Maar stel dat de samenleving aanklopt aan Gods Hart en Christus aanneemt als Voorbeeld en Hulp. Stel dat bescheidenheid en eenvoud het winnen van hoogmoed en arrogantie; ja dan breekt Gods Koninkrijk door.
Plebaan Michel Hagen
Katholieke Bond van Ouderen (KBO) – Uitgave 1 (februari) 2025