Jaarcycles A

Het verhaal van pastoor Adrianus Onderwater maakt duidelijk, dat God door heel gewone mensen bijzondere dingen doet. Heel gewone mensen, maar als hun harten gloeien van liefde, als zij opkomen voor gerechtigheid en trouw, als zij over Jezus spreken en over Gods grote daden, dan wijkt de kilheid en hopeloosheid, dan ervaren we God in ons midden.

Weet u hoeveel namen deze zondag heeft?

Moest de Messias dat alles niet lijden. Moesten wij God niet doden om uiteindelijk in te zien dat wij God niet kenden? Alleen zo kon ons godsbeeld sterven en kon God als de eeuwige verrijzen, om ons het leven te brengen.

Tekenen, symbolen, Sacramenten, Gods beloften worden vervuld, boven verwachting.

“Blijft dit doen om Mij te gedenken.” Dit is een opdracht, om trouw te zijn aan onze samenkomst, trouw naar de Kerk gaan is trouw aan Hem, aan zijn oproep en opdracht. En als we dan naar huis gaan, dan gaat het erom dat we de naaste zien als onze broeder en zuster en dat we om die naaste bekommerd zijn, bereid zijn ons klein te maken, ook de vervelende karweitjes te doen voor die ander.

Vandaag gaat het over lijden en kruisdragen. Niet alle lijden is hetzelfde, niet elk kruis is hetzelfde en vooral dit. Het kruis kan veranderen als je het oppakt in navolging van Jezus.

Vandaag worden we uitgenodigd te kijken naar de graven van onze tijd. Dan gaat het niet om onze begraafplaatsen naast de kerken. Er zijn andere graven, waarin mensen dood blijven, gevangen. Het is nodig om samen praten over wat die graven in onze tijd zijn. Wij moeten Jezus brengen naar de graven van onze tijd, zodat Hij kan zeggen: Kom naar buiten. Dan zal er nieuw leven zijn, ook in onze tijd, in onze kerken, in onze gezinnen.

Jezus maakte onze beproevingen door, opdat wij met Hem in de beproevingen stand houden.