Jaarcyclus C

Op deze avond gedenken wij hoe Jezus ons een blijvend teken naliet van zijn aanwezigheid. De Maaltijd van het Nieuwe Verbond is de gedachtenis van zijn offer, van zijn vergeving en zijn verzoening. Hij laat het ons na als een opdracht om Hem te gedenken.

Het “Hosanna” en het “Kruisig Hem” zitten soms dicht bij elkaar. Zo wispelturig is het mensenhart en is onze wereld. In alle omstandigheden is Jezus Zichzelf. Gods Woord houdt stand in de zwaarste beproeving.

Jezus komt om te redden wat verloren dreigt te gaan. Hij redt een vrouw van de doodstraf. Zo biedt Hij door Gods vergeving ook ieder van ons een nieuw begin.

We zijn halverwege de veertigdagentijd, dat is reden tot vreugde; daarom is het nu Zondag Laetare. Die vreugde klinkt door in het Evangelie, je broer was dood en is levend geworden, er moet dus feest zijn. 

In deze Eucharistieviering zijn we getuigen van Mozes die God ontmoet. We horen de apostel Paulus die zegt: Wie meent te staan, moet oppassen dat hij niet valt. Zo waarschuwt ook Jezus ons en roept Hij ons op tot bekering.

Vandaag gaan drie leerlingen met Jezus mee de berg op. Wat zien en horen ze daar?

Op deze eerste zondag van de veertigdagentijd zien we hoe Jezus ons voorgaat met zijn veertig dagen in de woestijn. Hij overwint de bekoringen en wijst ons de weg om ook nu, de bekoringen van deze tijd te overwinnen.

Vandaag horen we Jezus spreken over zien of niet zien, blind of niet blind. Wanneer wij kijken met zijn blik van barmhartigheid, gaan we meer zien.