Op deze vierde zondag van de Advent zijn we getuigen van een kleine ontmoeting. Tegelijk worden we uitgenodigd met deze twee vrouwen verder te zien naar de grootheid van dit mysterie. De voorloper herkent zijn Heer, hij danst voor Hem uit, de heilige Geest is reeds werkzaam in de moederschoot, waar God de levensdraden vlecht. In dat kleine bouwt God aan zijn nieuwe schepping, zijn koninkrijk. Zo bouwt Hij ook met ons.
Johannes bereid ons voor. Doe liefdadigheid, doe weg wat je over hebt. Maar dat is allemaal pas het begin. Het is het begin van jezelf aan God geven, jezelf uit handen geven, zodat God de richting van jouw leven kan bepalen.
Wie geregeld in de Bijbel leest zal regelmatig iets meemaken van herkenning. Een woord spreekt tot jou. God spreekt tot jou. Dit is een Woord voor jou. Dit Woord is als een kompas, het wijst de richting. Het is geen landkaart met allerlei details, maar een kompas. Het is niet een verrekijker waarmee je precies alles ziet wat er op je weg komt, maar het is wel een licht op je pad, zodat je goed van kwaad kunt onderscheiden.
Zijn wij, Katholieken, Christenen, dan gewoon rasoptimisten die ondanks tegenvallende resultaten in verleden en heden, toch hopen op beter? Vieren wij Advent omdat we gewoon halsstarrig vasthouden aan een onverwoestbaar optimisme? Nee, onze Adventverwachting steunt op het woord van Jezus: ‘Zie, Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan het einde van de tijd’. Onze hoop steunt op het resultaat van ontelbare heiligen die in tweeduizend jaar in het klein steeds weer iets van Gods Koninkrijk mochten realiseren.
Voorbereiden op Kerstmis met een boeteviering. We willen als gedoopten ons hart zuiveren om de komst van Christus met Kerstmis oprecht te kunnen vieren.
Dat is het thema van vandaag: ‘doen’. Wat te doen? Dat is de vraag die vooraan in het Evangelie klinkt: “Wat moeten wij doen?” De kunst is om dit Evangelie zo te horen, alsof het vandaag gebeurt, en jezelf erin te herkennen. Waar zitten wij in dit Evangelie?
Wie durft nog vroom te zijn? Wie durft nog 100% katholiek te zijn? Wie durft voor Jezus uit te komen als de Levende Christus die jouw leven zin en richting geeft?
De eindtijd: Er zal een verandering doorbreken, een definitieve verandering. De lezingen van de eindtijd, zoals ze vaak genoemd worden, zijn eigenlijk lezingen van de begintijd, van dat wat gaat komen. De ene wereld maakt plaats voor een andere. Dat is het waar Jezus over spreekt, want zulke omwentelingen brengen enorme veranderingen mee en Jezus beschrijft hier de barensweeën van de geboorte van Gods Koninkrijk.
Gods Koninkrijk heeft twee sporen: Het goddelijke en het menselijke. Wie een van de twee laat schieten verzandt in de aarde, of loopt met zijn hoofd in de wolken. Die twee zijn op elkaar betrokken. God is bekommerd om ons en wij zijn bekommerd om God. God kan zijn belofte trouw blijven en verwerkelijken, wanneer wij ons richten op Hem en zijn belofte met geloof beantwoorden.
Ons geweten is iets dat vorming en bijstelling nodig heeft. De spiegel voor ons geweten is Jezus, aan Hem spiegelen we ons innerlijk. Naast Jezus zijn ook Maria en de andere heiligen daarin kleinere spiegels die ons helpen een beter zicht op onszelf en Gods bedoeling te krijgen.
Misschien is het meest belangrijke wel dat wij beseffen dat we een Redder nodig hebben. Wanneer je dat niet beseft, dan kan Hij ook weinig voor ons doen. Misschien moeten we eerst gered worden van het idee dat wij geen redding nodig hebben.
Nu de Advent is begonnen, hoor je eerst over het eind, leef niet al te onbezonnen, dat de vrede niet verkwijnt. Dan pas heeft de Heer gewonnen, als gerechtigheid verschijnt. (Sinterklaaspreek op rijm)