Vandaag gaat het over lijden en kruisdragen. Niet alle lijden is hetzelfde, niet elk kruis is hetzelfde en vooral dit. Het kruis kan veranderen als je het oppakt in navolging van Jezus.
Vandaag worden we uitgenodigd te kijken naar de graven van onze tijd. Dan gaat het niet om onze begraafplaatsen naast de kerken. Er zijn andere graven, waarin mensen dood blijven, gevangen. Het is nodig om samen praten over wat die graven in onze tijd zijn. Wij moeten Jezus brengen naar de graven van onze tijd, zodat Hij kan zeggen: Kom naar buiten. Dan zal er nieuw leven zijn, ook in onze tijd, in onze kerken, in onze gezinnen.
Jezus maakte onze beproevingen door, opdat wij met Hem in de beproevingen stand houden.
De angst om iets niet te krijgen of achtergesteld te raken, maakt dat we onvrij worden. Op God vertrouwen en zo kunnen wachten, geeft ons een nieuwe vrijheid.
Op deze negende zondag van het jaar A, hebben we in de Willibrorduskerk het heilig Vormsel gevierd met 17 vormelingen. Vormheer was Mgr. Adrianus van Luyn sdb. U treft daarom geen uitgeschreven preek aan. Wel vindt u de voorbede en kunt u de viering en de preek van de bisschop beluisteren.
Jezus kerntaak was ons een voorbeeld te geven door trouw te blijven aan zijn roeping, met name tegenover de overheden van die tijd. Zo heeft Hij ons bevrijd van een gevangenschap in zorgen voor morgen en vrijgemaakt om te leven als kinderen van God.
De kern is steeds gebrek aan liefde. Wie liefheeft, kan veel verduren. Wie liefheeft is vindingrijk. Wie liefheeft ziet de ander met nieuwe ogen. Wie liefheeft ziet kansen die een ander niet ziet. Jezus ziet alle mensen met Gods Vader-ogen. Hij ziet geen vijanden, Hij ziet zelfs in de Farizeeën en Schriftgeleerden en Oudsten die Hem vals veroordelen, nog altijd kinderen van God.
Jezus is een andere martelaar voor een andere vrijheid. De vrijheid om God te kennen zoals Hij zich heeft getoond in Jezus. God die Vader, Zoon en Geest is. God die in zichzelf ruimte biedt. God, niet als een alleenheerser, met alle macht over leven en dood, maar God die ons leven deelt in zijn Zoon, die ons lijden deelt. God die leven geeft door zijn Geest, die zelf dient en draagt.
“Laat je linkerhand niet weten wat je rechter doet, maak je kwasten niet lang en als je vast, zalf je gezicht zodat niemand het ziet. Vast in je binnenkamer, bid in je binnenkamer, ga niet op de hoeken van de straten staan, wat farizeeën en Schriftgeleerden wel doen. Nee de mensen hoeven jullie niet te prijzen om wat je doet”.
Johannes de Doper begint geen eigen kerk. Hij maakt zichzelf niet tot verlosser. Johannes vindt zijn grootheid in het doorverwijzen naar Jezus, die zal dopen met de heilige Geest.
Een zwangere vrouw, een lange en moeizame tocht. Wie maakt er plaats? Nee, niet aan beginnen, als je die vrouw helpt, is het einde zoek. Je kunt toch niet alle vreemdelingen opnemen en helpen!?
Die vraag van Johannes blijft actueel. Is Jezus nu echt de Messias? Is Jezus nu de Mens waarin alles bij elkaar komt: God en mens, verzoening en redding, wijsheid en liefde, tijd en eeuwigheid, zingeving en antwoord, lijden en verlossing, dood en verrijzenis. Is Hij de Weg, is Hij de Waarheid, is Hij het Leven? Is Hij de Goede Herder en tegelijk de deur naar de schaapstal?