Preek Hoogfeest H. Drie-eenheid, jaar A, 18/19 juni 2011
Wij worden nieuwe mensen met een nieuwe ruimte als we in de drievuldige persoonlijke relatie met God leven. Vader, Zoon en Geest.
Wij worden nieuwe mensen met een nieuwe ruimte als we in de drievuldige persoonlijke relatie met God leven. Vader, Zoon en Geest.
De Geest wil u en mij vervullen. Wat houdt Hem tegen? Ik denk dat wij dat zelf zijn, ongewild, onbewust, onmachtig. Gesloten door de tijdgeest. Laat dit Pinksterfeest een nieuw begin schenken in u en mij, want God vervult zijn beloften, toen op het grote Pinksterfeest, hier en nu in ons.
Een week van gebed, dat is weten dat we het zonder Gods hulp niet redden. Zijn kracht, wijsheid, troost, kennis en zijn genade en voorzienigheid, alle deugden die we nodig hebben, alle gaven die noodzakelijk zijn om het Evangelie te verkondigen, zijn helende, genezende kracht, zijn inspiratie en zegen, alles wordt mogelijk als Gods Geest ons drijft.
Als we teveel in kant en klare Katholieken denken, missen we misschien de kans om mensen tot leerlingen van Jezus te maken. Laten we zelf het leerling zijn weer op pakken. Een leerling van Jezus heeft een « éducation permanente » nodig, een voortdurende vorming op twee terreinen: in de leer en in het leven.
Als de Heilige Geest de Kerk vervult, dan worden wij tot kleine parakleten. zoals wij Christenen zijn, Gezalfden, Messiassen, zo zijn wij ook Parakleten. Niet uit onszelf, maar omdat de Geest ons vervult.
We mogen allemaal iets bijdragen aan het offer van Christus. Elke poging de liefde te laten overwinnen. Elke poging stand te houden in geloof. Elke tegenslag die we moeten dulden en uithouden en het toch niet opgeven.
Ieder heeft op zijn of haar plaats die ervaring voor roeping. De Heer nodigt mij uit deze weg te gaan.
Het verhaal van pastoor Adrianus Onderwater maakt duidelijk, dat God door heel gewone mensen bijzondere dingen doet. Heel gewone mensen, maar als hun harten gloeien van liefde, als zij opkomen voor gerechtigheid en trouw, als zij over Jezus spreken en over Gods grote daden, dan wijkt de kilheid en hopeloosheid, dan ervaren we God in ons midden.
Weet u hoeveel namen deze zondag heeft?
Moest de Messias dat alles niet lijden. Moesten wij God niet doden om uiteindelijk in te zien dat wij God niet kenden? Alleen zo kon ons godsbeeld sterven en kon God als de eeuwige verrijzen, om ons het leven te brengen.
Tekenen, symbolen, Sacramenten, Gods beloften worden vervuld, boven verwachting.
“Blijft dit doen om Mij te gedenken.” Dit is een opdracht, om trouw te zijn aan onze samenkomst, trouw naar de Kerk gaan is trouw aan Hem, aan zijn oproep en opdracht. En als we dan naar huis gaan, dan gaat het erom dat we de naaste zien als onze broeder en zuster en dat we om die naaste bekommerd zijn, bereid zijn ons klein te maken, ook de vervelende karweitjes te doen voor die ander.