Jaarcycles A

Christenen zijn bedoeld om actief te zijn in de maatschappij, om zout en licht te zijn.

Alles wat op nederigheid duidt, op dienstbaarheid, op mildheid, op volgzaamheid of inschikkelijkheid, dat vinden we eigenlijk wel fijn, als een andere dat heeft. Als een ander meegaand is en toegeeflijk, zacht van karakter en vriendelijk, dan vinden we dat wel fijn. Maar de vraag is of we het ambiëren voor onszelf.

Waarom roept Jezus leerlingen? Had Hij niet een legioen engelen tot zijn beschikking die Hij uit kon zenden? Hoeft Jezus niet gewoon te zeggen wat Hij wil en het gebeurt?

Het leven is een gave van God aan ons. Wie niet leeft in vertrouwen op God, en naar Gods bedoeling met deze schepping omgaat zinkt weg in berekening.

Als je open wil staan voor Gods Openbaring, als je op zoek wilt gaan naar wat werkelijk belangrijk is, dan moet je in beweging komen en het Licht volgen. Blijf je luisteren, blijf je je ogen richten op het licht, dan zal je uitkomen bij het Licht met een hoofdletter.

De gebeurtenissen in de geschiedenis en Gods Voorzienigheid lopen dwars door elkaar heen. God is erbij, zonder dat Hij de wetten van de natuur en de wetten van de psychologie of de sociologie of wat dan ook opzij hoeft te zetten. God is in en door, onder en boven, bij en voor en achter alles aanwezig.

Geven wij de zang van ons leven nog door: Dat wat ons innerlijk beweegt, wat ons beroert, wat wij God willen toezingen, onze dankbaarheid en vreugde, onze droefheid en angst, onze nood en ons verlangen, alles wat ons bezig houdt?

Worden zoals Jezus, dat bereik je alleen door Hem na te volgen, Hem na te doen, zijn manier van doen in te oefenen, te blijven oefenen, te blijven proberen, dag in dag uit.