In de stilte van deze nacht, in die stille nacht, is Gods Zoon tot ons gekomen. Moge deze bijzondere nacht een nieuwe stilte schenken aan ons hoofd en ons hart, opdat Christus tot ons kan komen. Dat willen we vieren in deze Eucharistie.
We vieren Kerstmis. We staan klaar om de Heer te ontvangen want het moment van de geboorte van Christus is gekomen. Vier weken hebben we ons voorbereid, het paars wijkt nu voor het wit, het donker wijkt voor het licht. Zo kunnen wij het gebed om ontferming bidden want God is met ons, Immanuel.
De geboorte van Jezus met Kerstmis moedigt ons aan om zelf opnieuw geboren te worden, om zelf een nieuwe mens te worden, een mens die in alles kiest voor het goede.
Het is Kerstmis. Dat lieflijke feest draagt een diep mysterie in zich. Johannes speurt daarnaar als hij zijn Evangelie schrijft. In het begin was het Woord en het Woord is Vlees geworden.
Het was niet slechts vier weken wachten; de echte Advent heeft eeuwen geduurd, millennia. Vanaf de val van Adam en Eva heeft de mensheid uitgezien naar de Verlosser. Vandaag vieren we zijn geboorte; Hij is het Woord van in het begin, Hij is God met ons. We vieren vandaag niet enkel zijn geboorte toen, maar vooral dat Hij met ons is, alle dagen, tot aan de voleinding van de wereld.
Het is zover, Kerstmis, we laten alles even achter en komen samen. We denken weer na over dat ene mysterie: God komt in ons midden door zijn Zoon en wat mag dat voor ons betekenen?
Het is zover, na vier weken Advent is het Kerstmis. God heeft Woord gehouden. Zijn Woord treft doel, is onstuitbaar. Zijn Woord is vleesgeworden in de Emmanuel.
Waarom krijgen vrienden van God het zo hard voor de kiezen?
Pourquoi les amis de Dieu ont-ils la vie si dure ?
Soms vergeten we dat wij alleen gered kunnen worden als we met Hem meedoen.