De woestijn in onze tijd: een samenleving waar God geen ruimte meer krijgt, waar Gods liefde niet in tel is, waar Gods trouw onbelangrijk is en waar Gods wijsheid als achterhaald wordt gezien.
Wat als Paus Franciscus ons land zou bezoeken…
Kerstmis, 25 december. Dan vieren we zijn komst. Dat betekent: Nu opruimen, zodat Hij de ruimte krijgt in ons leven.
Leven wij werkelijk als kinderen van God, zijn we vrij van de machten van de duisternis? Is onze band met God en de naaste op zo'n niveau dat ons geloof ons weten overstijgt?
Waar gaat het in het leven om? Wanneer prijzen we iemand zalig? Hoe herinneren we ons onze dierbaren?
Heiligen zijn een brug in tweeduizend jaar navolging.
Jezus is gekomen om ook de gewone man en vrouw de weg te wijzen naar Gods Koninkrijk.
De echte offerande is onzichtbaar; die gebeurt in het dagelijks leven, in elk moment waarin we iets van onszelf prijsgeven omwille van God, omwille van de naaste, omwille van gerechtigheid, omwille van de vrede, omwille van de liefde. Ieder goed woord, elk moment dat we ons inhielden omwille van de ander, waarin we onze tegenzin overwonnen, ons geduld bewaarden; zeg maar alles wat Paulus in zijn hooglied van de liefde noemt. Dat is het echte offer dat wij inbrengen.
Hoe grijs de werkelijkheid vaak ook is, als het erop aankomt moeten wij getuigen met een krachtig ja of nee, dan komt er opnieuw licht in de wereld; Licht van Christus.
Gods goedheid overtreft ons gevoel van rechtvaardigheid. Jezus houdt ons een spiegel voor met de werkers van het elfde uur. Hoe barmhartig ben ik voor mijn naaste? Wanneer krijgt jaloersheid of afgunst grip op mij?
De kunst is om in alle omstandigheden en alle dingen, dus ook in alle mensen te herkennen wat God ons te zeggen heeft.
Tegenslagen oppakken met Jezus voor ogen. In de zwaarste omstandigheden een kans zien om met Hem tot overwinning te komen. Dan wordt je zelf geestelijk breed en lang, en raak je geworteld in heilige grond, dan blijf je staande en zie je uit naar alles wat God ons beloofd.